«Մեծ արվեստագետի կյանքը շարունակվում է իր գործերում»

«Իմ գործերի կողքով անցնելիս հետաքրքիր մի զգացողություն եմ ունենում: Դրանք այլևս իմը չեն, այլ ժողովրդինը»:

Արա ՇԻՐԱԶ

Մարտի 18-ի գիշերը «Նաիրի» բժշկական կենտրոնում ծանր հիվանդությունից հետո վախճանվեց սիրված քանդակագործ, ժողովրդական նկարիչ ԱՐԱ ՇԻՐԱԶԸ:
«Կյանքից հեռացավ մեր մեծ արվեստագետներից մեկը, ով իր սերնդի վերջին ներկայացուցիչներից էր ու մեծ արժեք է թողել մշակույթի աշխարհում»,- «Իրատես de facto»-ի հետ զրույցում ասաց նկարիչների միության նախագահ Կարեն Աղամյանը` վկայակոչելով հուշարձանները, որ տեղադրված են Երևանում և Հայաստանի այլ վայրերում: Նկատեց նաև, որ Արա Շիրազն ամբողջ կյանքը նվիրել է իր սիրած գործին` քանդակագործությանը. «Ափսոսում եմ, որ հեռանում են մեր մեծերը և նրանց տեղը թափուր է մնում: Կարծես թե չկան նոր անուններ: Կամ գուցե մենք չենք կարողանում նկատել»: Կարեն Աղամյանի բնորոշմամբ` մեծ արվեստագետի կյանքը շարունակվում է իր գործերում ու հավերժ կմնա հայ մշակույթի պատմության մեջ:
Արա Շիրազը՝ Հովհաննես Շիրազի և Սիլվա Կապուտիկյանի որդին, ծնվել է 1941-ի հունիսի 8-ին, Երևանում: Նրա աշխատանքները ցուցադրվել են Մոսկվայում, Լոս Անջելեսում, Չիկագոյում, Մոնրեալում, Նյու Յորքում, Լոնդոնում, Փարիզում և այլուր: Հեղինակ է մեծ թվով քանդակների` «Պարույր Սևակ», «Եղիշե Չարենց», «Ալեքսանդր Մյասնիկյան», «Հովհաննես Շիրազ», «Վազգեն Առաջին» և այլն: Գործերի մեծ մասը պահպանվում է Հայաստանի ժամանակակից արվեստի թանգարանում և Երևանի ազգային պատկերասրահում:
Քանդակագործի աճյունը կամփոփվի Երևանի քաղաքային պանթեոնում: Արվեստասեր հասարակությունը նրան իր վերջին հրաժեշտը կտա մարտի 22-ին, ժամը 12:00-14:00՝ Հայաստանի նկարիչների միության շենքում:

Արմինե ՍԱՐԳՍՅԱՆ

Հեղինակի նյութեր

• Պատմության վկաները
• Վերացող ծաղիկներ
• Ձեռք մեկնելու գաղափարը առաքելության վերածվեց
• «Մի նայեք, որ փոքր է մեր երկիրը, եթե արդուկով այս սարերը հարթեցնեք, Չինաստանից մեծ կլինի»
• «Բանկ օտոման» գործողությունը ժամանակին ցնցել էր ամբողջ Եվրոպան
• «Դրսից մեզ վրա կա­րող են ազ­դել միայն ներ­սի գոր­ծիք­նե­րով»
• «Ե­րե­սուն տա­րի ձգ­վեց մեր ան­կա­խու­թ­յան պատ­մու­թ­յու­նը, մենք շա­հե­ցի՞նք»
• Մշա­կույ­թը հեռ­վից հե­ռու պահ­պա­նե­լու հույ­սով
• Անի­մա­ցիան, աշ­խարհն ու մենք
• «Մեր տա­րածք­նե­րը փոք­րա­ցան, ո­րով­հետև այդ­պես էլ չհաս­կա­ցանք, որ պետք է խմենք մեր բա­ժա­կով»
• Արվեստի ուժը
• Նոր մա­տե­նա­շա­րը ներ­կայաց­նում է արևմտա­հայ և ս­փ­յուռք­յան գրող­նե­րի
• Բե­մը կեն­դա­նու­թ­յուն է ստա­նում ա­ռայժմ միայն մա­նուկ­նե­րի հա­մար
• «Գիրք սիրողների համար սա իսկական մկնդեղ է` հյութեղ ու անտանելի»
• Հա­մաշ­խար­հա­յին դա­սա­կան­նե­րի ստեղ­ծա­գոր­ծու­թ­յուն­նե­րը՝ դու­դու­կով
• «Բնակ­չու­թ­յու­նը պատ­րաստ չէ, բայց տար­վում են աշ­խա­տանք­ներ»
• Ամա­նո­րի գի­շե­րը դի­մա­վո­րե­լու են ե­կե­ղե­ցում
• «Ջա­զի մեջ զգաց­վում է ապ­րածդ ժա­մա­նա­կաշր­ջա­նը»
• «Ե­թե չլի­ներ Փե­լե­շ­յա­նը, կար­ծում եմ, դեռևս գտած չէի լի­նի կի­նո­յում իմ ու­ղին»
• «Հու­շար­ձան­ներն այդ տա­րածք­նե­րի պատ­կա­նե­լու­թ­յան անձ­նագ­րերն են»

Մեկնաբանություններ