Այն, ինչի մասին պատմելու եմ, երբևէ չեմ խոսել, և առաջին անգամ եմ պատմելու այն, ինչի մասին լռել եմ մինչ այսօր։ Հիմա, երբ բավականին ժամանակ եմ անցկացնում բանտում, ունեմ հնարավորություն հիշելու և շարադրելու իմ մտքերն ու հիշողությունները...

Վստահ եմ` միջին վիճակագրական հայաստանցու նյարդերին ավելի շատ ազդում են ոչ թե Փաշինյան Նիկոլն & Co-ին կամ Նավասարդ Կճոյանն, այլ նրանք, ում հետ հայաստանցին անկախ իր կամքից ստիպված է անմիջականորեն շփվել...

Զվարճալի գործ է այս իշխանության գլխավոր պրոպագանդիստների` լրատվամիջոցների ու խմբագիրների դեմ արած գրառումները կարդալը: Աշխարհի ամենախայտառակ ձախողված իշխանությունը, որն իր բոլոր խոստումները դրժել է, հայապատկան հողերի մեկ երրորդը կորցրել, բնակչության քանակը հիմնովին նվազեցրել, իսկ պետական պարտքը` հիմնովին ավելացրել...խոսում է լրատվամիջոցների «խայտառակվելուց», «ընկնելուց»... մարդ չգիտի` լա, թե խնդա...

Դեռ կասկածող կա՞, որ Հայաստանը վերածվել է ավտորիտար կառավարվող երկրի։ Միայն ավտորիտարիզմի դեպքում է հնարավոր իշխող կուսակցության լրատվամիջոցի պատվերով միանգամից «գաղտնազերծվի» հույժ գաղտնի փաստաթուղթ առանց պատշաճ ընթացակարգի ու կոնկրետ քաղաքական իշխանության հակառակորդի դեմ...

Վաղը երեկոյան ես կխմեմ նրանց կենացը, ում արժանապատվությունը չի վաճառվում: Նրանց կենացը, ում արժանապատվությունը փողով չի չափվում...

Երբ անցյալ դարի 80-ականների երկրորդ կեսին ինքնամոռաց կերպով Վիտալի Կորոտիչի Огонёк-ն էինք կարդում, որը վարպետորեն տանում էր դեպի երկրի կոլապս, մեզ թվում էր, թե վերջապես լսում ենք ճշմարտության ձայնը, որը մեզ տանելու է դեպի երազային բարեկեցիկ կյանք...

Անցած 7,5 տարում ի՞նչ արդյունքներ է ունեցել Նիկոլ Փաշինյանը։ Տարօրինակ, հազարավոր զոհերով պատերազմում պարտված, դրանից հետո Արցախը, Հայաստանի սահմանամերձ տարածքները հանձնած, սահմանազատման անվան տակ ապօրինի կերպով Կիրանցի 15 հեկտար հողերը, Կիրանց-Բաղանիս հատվածում, Բերքաբերում 30 տարի ամրացված դիրքերը հանձնած, պետական պարտքը 6,7 միլիարդ դոլարից ավելի քան 14 միլիարդ դոլար սարքած Նիկոլ Փաշինյանն ու իր իշխանավորները հայտարարում են Հայաստանի 2 մեծ ձեռքբերման մասին...

Գնաց ամբողջ աշխարհի աչքի առաջ ճանաչեց Արցախն Ադրբեջանի կազմում, տարավ հայաթափության, հիմա եկել` ինչ-որ քսերոքս արած թուղթ է տարածում։ Ձեր ստորագրությունների թանաքը դեռ չի չորացել էն բոլոր թղթերի տակ, որոնցով դժբախտություն դժբախտության վրա բերեցիք...

Նա չէր երգում՝ նա խոսում էր մեզ հետ այնտեղից, որտեղ սիրտը կտոր կտոր է, բայց դեռ ուժ ունի բաբախելու։ Էդիտ Պիաֆի ձայնը ժամանակ չի ճանաչում. այն բացում է մի դուռ դեպի հիշողություն, կորուստ, կիրք ու անզուգական ապրում՝ առանց զարդարանքի, առանց վախի...

Մի ժամանակ երբեմն-երբեմն հարց էր բարձրացվում, թե թուրքական ապրանք մի ներկրեք ու մի առեք, դրանով թուրքին եք հարստացնում, թուրքի բանակն եք զինում և այլն...