Մի հիվանդություն կար, ժամանակին շատ տարածված էր: Գուցե հիմա էլ կա, բայց ձեն-ձունն ինչ-որ չի լսվում, համենայն դեպս, իմ ականջին չի հասել: ԵՐԵՎԱՆՅԱՆ ՀԻՎԱՆԴՈՒԹՅՈՒՆ էր կոչվում...
Սովորությունը սարսափելի բան ա։ Հինգ մահ ես տեսնում, վեցերորդին սովորում ես, երկու անգամ քեզ ժպտում են, երրորդը էլ չես նկատում, մի քանի անգամ քեզ խաբում են, հետո ինքդ ես սկսում խաբվել...
Որ ընկերախմբիս առնվազն մեկ-երրորդը նիկոլավարակի բացիլակիր է, գիտեի վաղուց: Երկուսուկես տարի համբերությամբ հետևում էի վարակվածության տարբեր դրսևորումներին և բուն վարակի դինամիկային՝ հուսալով, որ ժամանակն իր բուժիչ ներգործությունը, այնուամենայնիվ, կունենա...
Լավ, էս դեմագոգիային մի օր վերջ պիտի տրվի՞, թե չէ: Երկուսուկես տարի առավոտից իրիկուն խոսում է ու խոսում, խոսում է ու խոսում, մազոլ արեց աչք-ականջներս...
Բոլոր «մկներն» ու «ձկները» պլստացին, Արցախը չպլստաց: Եվ գիտե՞ք ինչու չպլստաց, որովհետև քանի դեռ Ղարաբաղյան հարցը կար, լավ չէիք ապրելու, սերգոներ ջան...
Աշխարհի երեսին կա՞ ավելի մեծ ոճրագործություն, քան պատերազմող երկրի ղեկավարի կողմից, պատերազմը դեռ չավարտված, մեն-մենակ, գաղտագողի, բոլորից թաքուն երկիր ծախելը: Չկա՛: ՈՒ բոլորդ էլ համոզված եք, որ չկա...
Ե՞րբ ենք թարգելու բարի կամքի դրսևորման խղճուկ դրսևորումները: Զինադադարի ստորագրման թանաքը դեռ չչորացած՝ հայտարարում ենք, թե պատրաստ ենք հումանիտար միջանցք բացել շրջափակման մեջ հայտնված թշնամու զորախմբի առաջ...
Ռուսաստանի նախագահը ակնարկեց, որ իրենք կարող են հեռանալ տարածաշրջանից, և դա հայ ժողովրդի որոշումը պետք է լինի։
Մի կողմ դնենք ստամոքսատնտեսական խնդիրները, որոնք հայ ժողովրդի մի զգալի հատվածն առաջնային է համարում (չնայած, այդ հարցում էլ չի կարողանում հասկանալ վիճակը)...