Իմ քաղաքակրթությունը դարեր ի վեր ձգտել է երևան հանել Մարդուն` ինչպես կսովորեցներ լքված քարակույտի մեջ տեսնել հոգու եկեղեցին:
Նա Մարդուն է քարոզել, Մարդուն, որ իշխում է անհատին.
Ոչ մի անհատ չի կարող առանց Աստծո իր համար ճիշտ կյանքի ուղի հարթել, և ոչ մի ազգ, առանց աստվածային ճշմարտությունների, չի կարող պատմություն կերտել ու հարատևել:
Գրեթե բոլոր մարդիկ, հավատացյալ, թե անհավատ, կամա-ակամա աղոթում են: Ոմանք կրոնական բնազդով են զգում, ոմանք էլ հավատքի բանականությամբ գիտեն աղոթքի նշանակությունը, բայց, ըստ էության, ոչ բոլորը գիտեն աղոթելու կերպը և նպատակը:
Քրիստոնյայի համար մեղքը չարիք գործելը չէ, ինչից նա հրաժարվում է հենց իր քրիստոնյա լինելու փատով` Սուրբ Մկրտության խորհրդից սկսած, այլ արդեն` բարիք չանելը:
Այս երանելի կինը խոնարհ էր, շատերի համար աննկատելի, ոմանց համար` նախատինքի արժանի, ոմանց կողմից` բամբասված ու հալածված, բայց Աստծո կողմից բարձրացվեց, մեծարվեց ու պատվվեց` որպես Երկնքի Թագուհի և Փրկության Մայր:
Վերջին օրերին հաճախ է քննարկվում, թե ինչու է ԱՄՆ-ը Հարավային Կովկասի գործընթացները դիտարկում թուրքական (թյուրքական) գործոնի տեսանկյունից։ Իրականում սա բավականին պրագմատիկ հաշվարկ է ամերիկյան արտաքին քաղաքականության համատեքստում և մեծ պատկերի միայն մի մասն է...