«Նա­յում ես աշ­խա­տան­քին, ա­սում ես՝ պաս­տառ­ներ են, ոչ թե շա­տա­խո­սու­թ­յուն»

«Նա­յում ես աշ­խա­տան­քին, ա­սում ես՝ պաս­տառ­ներ են, ոչ թե շա­տա­խո­սու­թ­յուն»
24.04.2020 | 01:26

«Մնա­ցեք տա­նը մեկ ըն­տա­նի­քի պես», «Ա­ռողջ մար­դը բնու­թյան ա­մե­նա­թան­կար­ժեք ստեղ­ծա­գոր­ծու­թյունն է», «Յու­րա­քան­չյու­րից պետք է պա­հան­ջել այն, ինչ նա կա­րող է ա­նել», «Տխուր է, երբ տանն ես և «չու­նես ըն­կեր­ներ»։ Ա­վե­լի տխուր է, երբ դր­սում ես և ու­նես «թշ­նա­մի»: Գա­րե­գին Նժ­դե­հի, Թո­մաս Քա­րյեյ­լի, Ան­տուան դը Սենտ Էկ­զյու­պե­րիի և այլ հայտ­նի­նե­րի խոս­քե­րի հի­ման վրա Հա­յաս­տա­նի գե­ղար­վես­տի պե­տա­կան ա­կա­դե­միա­յի Գյում­րու մաս­նա­ճյու­ղի ու­սա­նող­նե­րը պատ­րաս­տում են գրա­ֆի­կա­կան պաս­տառ­ներ: Ե­րի­տա­սարդ ար­վես­տա­գետ­նե­րի աշ­խա­տանք­նե­րը միա­վո­րում է այս օ­րե­րի ա­մե­նա­տա­րած­ված կար­գա­խո­սը՝ «Մնա տա­նը»: Նա­խա­գի­ծը կյան­քի է կո­չել Հա­յաս­տա­նի գե­ղար­վես­տի պե­տա­կան ա­կա­դե­միա­յի Գյում­րու մաս­նա­ճյու­ղի շր­ջա­նա­վարտ և նախ­կին աշ­խա­տա­կից, Նի­կո­լայ Նի­կո­ղո­սյա­նի մշա­կու­թա­յին հիմ­նադ­րա­մի տնօ­րեն, ար­վես­տա­գետ ՍԱՐ­ԳԻՍ ՀՈՎ­ՀԱՆ­ՆԻ­ՍՅԱ­ՆԸ:

«Գյում­րու գե­ղար­վես­տի ա­կա­դե­միա­յի տնօ­րեն Վա­հագն Ղու­կա­սյա­նի ա­ռա­ջար­կով ու­սա­նող­նե­րի հա­մար առ­ցանց դա­սըն­թաց կազ­մա­կեր­պե­ցի «Պաս­տա­ռը և ժա­մա­նա­կա­կից մար­տահ­րա­վեր­նե­րը որ­պես սոց-ար­վես­տա­յին նա­խա­գիծ» խո­րագ­րով: Ներ­կա­յաց­նում էի պաս­տա­ռի դե­րը ժա­մա­նա­կա­կից աշ­խար­հում, տար­բեր եր­կր­նե­րի ար­վես­տա­գետ­նե­րի այ­սօր ստեղ­ծած աշ­խա­տանք­նե­րը: Հանձ­նա­րա­րու­թյուն­ներ էի տա­լիս, ու­սա­նող­նե­րը պաս­տառ­ներ էին պատ­րաս­տում, ու­ղար­կում ինձ»,- «Ի­րա­տե­սի» հետ զրույ­ցում ա­սաց Սար­գիս Հով­հան­նի­սյա­նը, նշե­լով, որ սկզ­բում ինքն է մի քա­նի պաս­տառ պատ­րաս­տել, տե­ղադ­րել հա­մա­ցան­ցում: Իր պաս­տառ­նե­րից մե­կում նա օգ­տա­գոր­ծել է Գեր­մա­նիա­յի մշա­կույ­թի նա­խա­րար Մո­նի­կա Գրյու­տեր­սի խոս­քը՝ նկա­րիչ­նե­րը ոչ միայն ան­փո­խա­րի­նե­լի են, այլև կեն­սա­կա­նո­րեն անհ­րա­ժեշտ հատ­կա­պես հի­մա: Հա­մադ­րո­ղի կար­ծի­քով՝ սա կա­րևոր հղում է, եր­տա­սարդ­նե­րը պետք է հաս­կա­նան ի­րենց դե­րը, կարևո­րու­թյու­նը ժա­մա­նա­կի մեջ. «Ար­վես­տա­գե­տը ժա­մա­նա­կի մեջ է ապ­րում, ստեղ­ծա­գոր­ծում և ան­մասն չպետք է մնա իր շուր­ջը կա­տար­վող ի­րա­դար­ձու­թյուն­նե­րից: Գրյու­տեր­սի խոս­քե­րով պատ­րաս­տած պաս­տա­ռը կար­ծես հիմք դար­ձավ ու­սա­նող­նե­րի հա­մար: Նրանք ու­շագ­րավ մտ­քեր են ընտ­րում ու դրանց օգ­նու­թյամբ կա­ռու­ցում գրա­ֆի­կա­կան աշ­խա­տանք­նե­րը»: Ար­տա­կարգ դրու­թյան ա­վար­տից հե­տո ծրագ­րի մաս­նա­կից ու­սա­նող­նե­րի հետ հան­դի­պում-քն­նար­կում է նա­խա­տես­վում: Աշ­խա­տանք­նե­րը ներ­կա­յումս առ­ցանց ցու­ցադր­վում են Գյում­րու գե­ղար­վես­տի ա­կա­դե­միա­յի ֆեյս­բու­քյան է­ջում, նպա­տակ կա հե­տա­գա­յում ցու­ցա­հան­դես կազ­մա­կեր­պե­լու և դրանք ներ­կա­յաց­նե­լու լայն հան­րու­թյա­նը:
Հար­ցին՝ բո­լո՞ր աշ­խա­տանք­ներն են ներ­կա­յաց­վում հա­մա­ցան­ցում, թե՞ ընտ­րո­վի, մեր զրու­ցա­կի­ցը պա­տաս­խա­նեց, որ ու­սա­նող­ներն ու­ղար­կում են էս­քի­զա­յին տար­բե­րակ­նե­րը, միա­սին աշ­խա­տում են, վերջ­նա­կան տես­քի բե­րում, ո­րից հե­տո միայն ցու­ցադ­րում: Ներ­կա պա­հին մոտ 50-60 պաս­տառ կա: Ստեղ­ծա­գոր­ծա­կան ըն­թաց­քը շա­րու­նակ­վում է: ՈՒ­սա­նող­նե­րը նոր գոր­ծեր են ստեղ­ծում, ու­ղար­կում, մաս­նա­կից ու­նենք, որ մոտ 20 պաս­տառ է պատ­րաս­տել այս ըն­թաց­քում:
«Կարևոր է, որ ու­սա­նող­նե­րը լուրջ են մո­տե­նում ի­րենց աշ­խա­տան­քին, ըն­կա­լում են տր­ված ա­ռա­ջադ­րան­քը՝ պահ­պա­նե­լով լա­կո­նի­կու­թյու­նը, պար­զու­թյու­նը, ճիշտ շեշ­տադ­րու­մը: Նա­յում ես աշ­խա­տան­քին, ա­սում ես՝ պաս­տառ­ներ են, ոչ թե շա­տա­խո­սու­թյուն: Իսկ, ընդ­հա­նուր առ­մամբ, աշ­խա­տում են ա­զատ, չեն կաշ­կանդ­վում, մտա­ծո­ղու­թյան ա­ռու­մով աշ­խա­տանք­նե­րը տար­բեր­վող են»,- ա­սաց հա­մադ­րո­ղը: Մեր «Ցու­ցա­պաս­տառ­նե­րը, սո­ցիա­լա­կան գո­վազդ աս­վա­ծը հա­ճախ ան­հա­մո­զիչ են, չհա­ջող­ված: Ընդ­հա­նուր դաշ­տը ինչ­պե՞ս եք գնա­հա­տում» հար­ցին ի պա­տաս­խան ա­սաց, որ ի­րա­կա­նում այ­սօր Հա­յաս­տա­նում քիչ են ո­րա­կյալ դի­զայ­ներ­նե­րը. «ՈՒ­նենք մաս­նա­գետ­ներ, որ շատ լավ տի­րա­պե­տում են տեխ­նի­կա­յին, բայց քչերն են տի­րա­պե­տում ար­վես­տի լեզ­վին: Որ­քան ու­զում ես հա­մա­կարգ­չին տի­րա­պե­տիր, ստեղ­ծա­գործ մտ­քեր ու­նե­ցիր, այդ ա­մե­նը դու չես կա­րող ներ­կա­յաց­նել այն­պես, ինչ­պես դա կա­նի ար­վես­տա­գե­տը: ՈՒ­սա­նող­ներն այս դա­սըն­թա­ցի շր­ջա­նա­կում յու­րաց­նում են նկա­րե­լու ու նկա­րա­ծը հա­մա­կարգ­չա­յին գրա­ֆի­կա­յի մի­ջո­ցով ար­տա­հայ­տե­լու հմ­տու­թյուն­նե­րը: Գո­նե ա­ռա­ջին փու­լում նվա­զա­գույն բա­ղադ­րիչ­նե­րի մա­սին պատ­կե­րա­ցում կկազ­մեն՝ չա­փի, խոս­քի, լու­սան­կա­րի գոր­ծած­ման: Կա­րե­լի է ա­սել՝ երկ­լե­զու մտա­ծո­ղու­թյուն է ձևա­վոր­վում»:
Ի՞նչ ազ­դե­ցու­թյուն կու­նե­նա մե­կու­սա­ցու­մը ար­վես­տա­գե­տի ու ստեղծ­վող ար­վես­տի վրա: Սար­գիս Հով­հան­նի­սյա­նը նկա­տեց, որ ար­վես­տա­գետ­նե­րը սո­վո­րա­բար փոր­ձում են եր­կար մնալ ար­վես­տա­նո­ցում. «Չեմ կա­րող ա­սել, որ այ­սօր տա­նը մնա­լը լավ ա­ռիթ է, բայց ստեղծ­վել է հնա­րա­վո­րու­թյուն վեր­լու­ծե­լու մեր ա­րա­ծը, մեր ու­նե­ցա­ծը, և ի­հար­կե, այս ա­մենն ի­րա­կա­նում խոր ազ­դե­ցու­թյուն կթող­նի յար­քան­չու­րի ստեղ­ծած ար­վես­տի վրա»:
Արմինե ՍԱՐԳՍՅԱՆ

Լուսանկարներ

. .
Դիտվել է՝ 3487

Հեղինակի նյութեր

Մեկնաբանություններ