Yerevan Perspectives International Music Festival
 

Քաղաքական դատարկության քաոտիկ էֆեկտը

Քաղաքական դատարկության քաոտիկ էֆեկտը
12.06.2019 | 11:40

«Ժամանակը» գրում է. «Թավշյա հեղափոխությունից հետո Հայաստանում գործընթացները հաճախ թողնում են քաոտիկ բնույթ: Պարբերական ակցիաներ տարբեր սոցիալական խնդիրներով, ճանապարհների փակում, քաղաքական տարաբնույթ ակցիաներ, նաև տնտեսաքաղաքական, բնապահպանական Ամուլսարի կախված խնդիր: Եվ, իհարկե, այդ ամենն ավելի ու ավելի գեներացնելու հարցում շահագրգռություն ունեցող թե ներքին, թե արտաքին խմբեր, որոնց հակազդելու հարցը բարձրացվել է անգամ վարչապետի մակարդակով: Դրան զուգահեռ, կան նաև խմբեր և անձինք, որ ամեն այդօրինակ առիթով, ինչպես, օրինակ, Ռոբերտ Քոչարյանին ազատ արձակելիս, ինչպես, օրինակ, Աբովյանի ընտրությանը իշխանության կամ հեղափոխության թեկնածուի պարտվելիս, հանրությանը սնուցում են խուճապով՝ հակահեղափոխության խուճապով, այդպիսով առաջացնելով նաև հակառակ և այլ հարակից ռեակցիաներ: Եվ, ի վերջո, այդ ամենին նպաստում է, որ խիստ բազմազան ու հանրամատչելի է դարձել տեղեկատվական միջավայրը, մանիպուլյացիաների՝ անպատասխանատու մանիպուլյացիաների անսպառ հնարավորությամբ:


Այս ամենը առաջ է բերում երբեմն-երբեմն սրվող տպավորություն, որ Հայաստանում անկայունություն է, կամ դրանից հինգ րոպե պակաս: Մինչդեռ, խորքային առումով Հայաստանում չի կատարվում որևէ արտառոց բան, բացի այն, որ հեղափոխությունից հետո առաջացել է կարևորագույն մի խնդիր՝ քաղաքականության հանդիպակաց բևեռի խնդիրը: Մինչև հեղափոխություն այդ խնդիրը չի եղել, որովհետև եղել է ամբողջատիրական տնտեսաքաղաքական համակարգ, որը զբաղեցրել է հանրային, քաղաքական բոլոր տարածությունները կամ ինքն է սահմանել, թե ով ինչքան զբաղեցնի, ում ինչքան թույլ տրվի, բաժանվի, քվոտավորվի, ով լինի խորհրդարանական, իսկ ով՝ արտախորհրդարանական ընդդիմություն, և այլն:


Հեղափոխությունից հետո այդ համակարգը չկա, նոր իշխանությունը, կառավարող նոր ուժը հրաժարվել է այդօրինակ բնույթից, որովհետև անխուսափելիորեն ենթադրում է ամբողջատիրականացում, կոռուպցիա և այլն: Այլ կերպ ասած, այդպիսին լինելու համար պետք է լինել ամբողջապես նախկին: Նախկին լինել հնարավոր չէ, որովհետև դա «սրտի ցանկության» հարց չէ այլևս, այլ հնարավորությունների: Նախկին համակարգն ինքն այլևս ավելի ու ավելի անկարող էր լինում մնալ այդպիսին, չիմանալով սակայն, թե ինչպես փոխվել՝ առանց փլուզվելու: Ըստ այդմ, ներկայումս կա խնդիր՝ կառավարող ուժը չի ուզում արհեստականորեն վերցնել կամ բաշխել այն, ինչ դուրս է մնում իր հասարակական-քաղաքական, տնտեսական ծածկույթից: Մյուս կողմից, սակայն, չկան նոր որակի և բնույթի ուժեր, որոնք կզբաղեցնեն մնացյալ տարածությունը: Անվանական առումով, կարծես թե կան զբաղեցնողներ, սակայն ամբողջ խնդիրն այն է, որ նրանք արտահայտում են ոչ թե հանրային, այլ կորպորատիվ բնույթի նեղ շահեր, պարզապես հանրության և պետության անունից»:

Դիտվել է՝ 278

Մեկնաբանություններ

DiplomatRadio Mao