Անկախության օրվա կա­պակցությամբ «Ի­րա­տես» թեր­­թի հա­ջորդ հա­մա­րը լույս կտես­նի սեպտեմբերի 25-ին:               
 

Ընդ­դի­մու­թ­յունն էլ ո­րա­կով պի­տի լի­նի, որ իշ­խա­նու­թ­յան գա­լուց հե­տո ձեռ­քը կրա­կը չընկ­նես

Ընդ­դի­մու­թ­յունն էլ ո­րա­կով պի­տի լի­նի, որ իշ­խա­նու­թ­յան գա­լուց հե­տո ձեռ­քը կրա­կը չընկ­նես
31.07.2020 | 01:41

Նա­խորդ իշ­խա­նու­թյուն­նե­րին հա­ճախ էին քն­նա­դա­տում, թե այս կամ այն պաշ­տո­նյա­յին հե­ռաց­նում են աշ­խա­տան­քից պատ­ճառ­նե­րի մա­սին հա­սա­րա­կու­թյա­նը ոչ մի տե­ղե­կու­թյուն չտա­լով, կամ աղմ­կա­հա­րույց դեպ­քեր էին լի­նում ինչ-որ պաշ­տո­նյա­յի, մարզ­պե­տի շուրջ, իսկ նրանք շա­րու­նա­կում էին ա­մուր նս­տած մնալ ի­րենց ա­թոռ­նե­րին։ ՈՒ այս ա­մենն այն­պի­սի էն­տու­զիազ­մով էին քն­նա­դա­տում նախ­կի­նում` ընդ­դի­մու­թյան, այ­սօր` իշ­խա­նու­թյան ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­նե­րը, որ քիչ էր մնում նրանց հետ կոա­լի­ցիա ստեղ­ծեիր ու պայ­քա­րեիր այդ «ա­նօ­րեն­նե­րի», «թա­լան­չի­նե­րի», «ռե­ժի­մի հպա­տակ­նե­րի» դեմ։ Ժա­մա­նակ­նե­րը փոխ­վե­ցին, ընդ­դի­մու­թյու­նը դա­ձավ իշ­խա­նու­թյուն, ե­րեկ­վա մո­լի քն­նա­դատ­ներն էլ բարձր պաշ­տոն­ներ զբա­ղեց­րին։ Բայց ընդ­դի­մու­թյունն էլ ո­րա­կով պի­տի լի­նի, որ իշ­խա­նու­թյան գա­լուց հե­տո ձեռ­քը կրա­կը չընկ­նես։
Դժ­բախ­տա­բար, ի­րոք կրակն ենք ըն­կել, դժ­գո­հու­թյուն ծնող պատ­ճառ­նե­րի հետևում էլ, ըստ օր­վա իշ­խա­նա­վոր­նե­րի, «չար» ու «նենգ» նախ­կին­ներն են, նրանք են մե­ղա­վոր, որ խն­դիր­ներն օր օ­րի մե­ծա­նում են, ու լու­ծող էլ չկա։


Ե­րեկ մետ­րո­յով ու հե­ծա­նի­վով երթևե­կող­ներն այ­սօր չեն էլ ցան­կա­նում բո­ղո­քող քա­ղա­քա­ցի­նե­րի հետ հան­դի­պել, թաքն­վում են «լայ­վե­րի» հետևում ու հոր­դո­րում պե­տու­թյան գոր­ծա­ռույթ­նե­րի, կա­ռա­վա­րու­թյան ո­րո­շում­նե­րի մա­սին տե­ղե­կա­նալ ու­ղիղ ե­թեր­նե­րից։ Հաս­կա­նա­լի է, որ եր­կի­րը կա­ռա­վար­վում է Ֆեյս­բու­քով, բայց ո՞վ էր ժա­մա­նա­կին նա­խորդ­նե­րին քն­նա­դա­տում, թե խն­դիր­նե­րին ի­րենց մե­քե­նա­նե­րի պա­տու­հա­նից են նա­յում, կտր­վել են հան­րու­թյու­նից։ Ե­թե նրանք 10 տա­րում էին կտր­վել, դու՞ք ին­չու 2 տա­րում այդ­քան ան­հա­ղորդ դար­ձաք խն­դիր­նե­րին։ Ե­րեկ հպարտ, այ­սօր հիաս­թափ­ված քա­ղա­քա­ցին կա­սեր՝ դրա հա­մա՞ր էինք հե­ղա­փո­խու­թյուն ա­նում։


Հի­շու՞մ եք, թե նախ­կի­նում ինչ մեծ քն­նա­դա­տու­թյան ա­լիք էր բարձ­րա­նում, երբ վի­ճա­հա­րույց հար­ցե­րը, ա­ռանց հան­րա­յին քն­նար­կում­նե­րի, ներ­կա­յաց­վում էին խոր­հր­դա­րան։ Իսկ հի­մա ոչ միայն հան­րա­յին քն­նար­կում­ներ չեն կազ­մա­կերպ­վում, այլև ար­տա­կարգ դրու­թյան պայ­ման­նե­րում «սղաց­նե­լով» անց­կաց­նում են օ­րենք­նե­րը, ու ոչ մե­կը չի էլ մտա­ծում, որ «հան­րա­յին քն­նար­կում» ա­սած բան չկա ընդ­հան­րա­պես։ Էլ չենք խո­սում մաս­նա­գետ­նե­րի կար­ծիք­ներն ար­հա­մար­հե­լու, նրանց ևս նա­խորդ­նե­րի «մնա­ցուկ» հա­մա­րե­լու մա­սին։ Ազ­գա­յին հար­ցե­րում հա­կա­դիր դիր­քո­րո­շում ու­նե­ցող­նե­րը «հին» են ու հե­տամ­նաց, «քա­ռա­կու­սի» են մտա­ծում բո­լոր նրանք, ով­քեր հա­մար­ձակ­վում են ի­րենց ներ­մու­ծած «ժա­մա­նա­կա­կից» բար­քե­րին հա­կադր­վել։
ՈՒ մեծ հարց է՝ այս մղ­ձա­վան­ջի մեջ ինչ-որ բան կզար­գա­նա՞, ի­րար կո­կոր­դից պա­տառ փախց­նե­լով, ու­զում ենք ա­ռա՞ջ գնալ` ա­ռանց մեր ներ­սը նա­յե­լու, ներ­սից վե­րա­փոխ­վե­լու, մի­մյանց հան­դուր­ժե­լու։ Ի վեր­ջո, ա­ռանց հաս­կա­նա­լու, որ սպառ­նա­լիք­նե­րը հե­ղե­ղի նման ո­ղո­ղել են մեր սահ­ման­նե­րը, և մենք սահ­մա­նից այն կողմ պի­տի թշ­նա­մի­ներ փնտ­րենք ու վնա­սա­զեր­ծենք, ոչ թե ներ­սից թու­լաց­նենք եր­կի­րը։


Ռու­զան ԽԱ­ՉԱՏ­ՐՅԱՆ

Դիտվել է՝ 11404

Հեղինակի նյութեր

Մեկնաբանություններ