«Al Jazeera» հեռուստաալիքին տված հարցազրույցում Իրանի արտգործնախարար Աբաս Արաղչին անդրադարձել է Ազգային անվտանգության գերագույն խորհրդի քարտուղար Ալի Լարիջանիի սպանությանը՝ ասելով. «Ամերիկացիներն ու իսրայելցիները մինչ օրս չեն հասկացել հետևյալը. Իրանի Իսլամական Հանրապետությունն ունի ամուր քաղաքական համակարգ՝ կայացած ինստիտուտներով։ Առանձին անհատի ներկայությունը կամ բացակայությունը չի ազդում համակարգի կառուցվածքի վրա»։               
 

Տանը նստիր և սպագետտի խաշիր

Տանը նստիր և սպագետտի խաշիր
23.06.2014 | 13:50

ՀԱՐՈՒԿԻ

ՄՈՒՐԱԿԱՄԻ

Ես սովորել եմ մեքենա վարել և վարորդական իրավունք եմ ստացել Իտալիայում: Բավականաչափ համարձակ գտնվեցի, որ առաջին վարորդական փորձս ձեռքբերեմ Հռոմի փողոցներում: Այդ պատճառով հիմա (նրանք, ովքեր գոնե մեկ անգամ եղել են Հռոմում, ինձ կհասկանան) ես ոչնչից չեմ վախենում:
Հռոմը որևէ մեգապոլիսից շատ ավելի շատ է վախեցնում, շփոթեցնում ու հիացնում վարորդին` նրա համար դառնալով ոչ միայն գլխացավի պատճառ, այլև անսովոր հրճվանքի, որ բավականին յուրահատուկ է: Եթե ինձ չեք հավատում, մեկնեք Հռոմ, վարձույթով մեքենա վերցրեք և ինքներդ համոզվեք:
Իտալիայում, եթե վարորդը ինչ-որ պատճառով դժգոհ է, բացում է մեքենայի ապակին ու սկսում բարձր բղավել: Դա, թերևս, իտալացի վարորդների ամենաբնորոշ առանձնահատկությունն է: ՈՒ վարորդները ոչ միայն բղավում են, այլև թափահարում ձեռքերը: Հընթացս: Կողքից նայողի համար այդ ամենը բավականին վախեցնող է:
Իմ ծանոթ իտալացիներից մեկը իմ աչքի առաջ հանդուգն շրջանցելով ճանապարհով հազիվ սողացող և իբրև վարորդ բացահայտորեն դանդալոշ տիկնոջը, իջեցրեց իր «Ֆիատ ունոյի» ապակին (իսկ պատուհանը բացելու համար նա ստիպված էր կատաղի արագությամբ պտտել բռնակը) և սարսափելի ձայնով բղավեց. «Սինյորա, դուք ոչ թե մեքենա պիտի քշեք, այլ տանը նստեք ու սպագետտի խաշեք»: Դա իտալացիների ևս մեկ առանձնահատկությունն է` նրանք ոչ մի կաթիլ ներողամտություն չունեն անձեռնահաս վարորդների նկատմամբ:
Այդ պահին ես նույնիսկ խղճացի խեղճ տիկնոջը: Թերևս նա ինքն էլ ուրախ չէ, որ ղեկի առաջ է նստած, բայց ո՞ւր կորչի: Գուցե հենց այդ օրը տուն հասնելով և սպագետտին եփվելու դնելով` նա արցունքն աչքերին բողոքում էր որդուն. «Այսօր, երբ մայրդ մեքենա էր վարում, մի շատ վատ մարդ սկսեց նրա վրա բղավել, որ ավելի լավ է նա ընդհանրապես մեքենային մոտ չգա, այլ նստի տանն ու սպագետտի եփի»: Խեղճ, խեղճ տիկին: Ճապոնիայում նրան, երևի, խորհուրդ կտային նստել տանն ու դայկոն եփել։
Նույնիսկ զարմանալի է` որքան համեղ են սպագետտիներն Իտալիայում: Դուք, իհարկե, կասեք` «Ի՞նչն է զարմանալի: Իտալիան մնում է Իտալիա»: Այդպես է, անկասկած, բայց Իտալիային բոլոր հարևանող երկրներում սպագետտին սարսափելի անհամ է: Ընդամենն անցնում ես սահմանը, և… Դուք նույնիսկ պատկերացնել չեք կարող, թե որքան տհաճ կարող են լինել սպագետտիները:
Սահմանն ընդհանրապես առեղծվածային երևույթ է: Արտասահմանից Իտալիա մտնելով, դու ամեն անգամ նորովի ես բացահայտում, որ իտալական սպագետտիները ՀԱ-ՄԵՂ են: Իրապես համեղ: «Նորովի բացահայտումների» իրարահաջորդումն էլ, փաստորեն, հենց մեր կյանքն է:
Ի դեպ, Տոկիոյի իտալական ռեստորաններում նույնպես համեղ ու բարձրորակ սպագետտի են մատուցում: Եվ ես համարյա միշտ զարմանում եմ` ինչպես է ճապոնացիներին հաջողվում այդքան լավ պատրաստել մի ճաշատեսակ, որի հայրենիքն ուրիշ երկիր է և բոլորովին այլ մշակույթ: Իրականում իմաստ չունի ճապոնացի շեֆ խոհարարներից պահանջել համի կատարելություն: Միևնույն է, քեզ չի հաջողվի զգալ այն, ինչ զգում ես, երբ սահմանը հատելուց հետո մուտք ես գործում առաջին իսկ պատահած հռոմյան խորտկարանը, ստանում ես քո սպագետտին և անփոփոխ ապրում ես «նորովի բացահայտման» մոգական զգացումը: Ի վերջո, կերակուր պատրաստելը նույնպես մթնոլորտային երևույթ է: Օդից շատ բան է կախված: Համոզված եմ հարյուր տոկոսով:

Թարգմանությունը` Անահիտ ԱԴԱՄՅԱՆԻ

Դիտվել է՝ 157674

Հեղինակի նյութեր

Մեկնաբանություններ