ՈՒրիշի վերարկուն

Քաղաքի կողքով անցնում է հրաժեշտի տխրությունը: Բազում հերթեր տեսած քաղաքում բարի մեկը անվճար հաց է բաժանում:

Քաղաքը փորձում է հավաքել հավերժություն բառը: Թափորն անցնում է քաղաքի սրտի միջով:
Հիմա կնստենք իրար դիմաց ու կնայենք միմյանց հակառակ ուղղությամբ: Եթե խորտկարանում մեզնից բացի ոչ ոք չլինի, կնայենք պատուհանից դուրս: Կարող ենք նայել մեր պատվիրած խորտիկներին, խորտիկները համտեսելուց հետո` դատարկ ափսեին, աթոռին փռված ինչ-որ մեկի վերարկուին: Երբ չլինես, կնայեմ դիմացիս դատարակ աթոռին:
Ես կարող եմ թեկուզ քո միջով նայել:
Հիմա խորտկարանում ինձնից բացի ոչ ոք չկա: Մեկ էլ ուրիշի թողած վերարկուն է: Կարող եմ սրտիս ուզածի չափ նայել ուր ասես:

Ֆրանսիական սենդվիչ, հայկական աղցան, համեղ խորոված, շնորհակալություն: Երբ քաղցած ես, դիետան միշտ էլ թողնում ես հաջորդ օրվան:

Սեղանին հաց չկա
Ուրիշի վերարկուն շեղում է ուշադրությունս ափսեում շարված խորտիկներից:
Ես կարող եմ վերցնել վերարկուն ու հեռանալ: Բայց ինչի՞ս է պետք ուրիշի վերարկուն: Եթե թողել-գնացել է, ուրեմն գրպանում ոչ փող կա, ոչ հիշողություն:
Կարող է վերարկուի տիրոջը սպանել են զուգարանում, կարող է դռան փականը փչանալ:
Նախ պետք է պարզել` վերարկուն կանացի՞ է, թե տղամարդու: Տղամարդկանց զուգարանի փականը ստուգելու միտքն այնքան էլ չի գրավում: Գուցե վերարկուն դիտմամբ է թողել, ինչ-որ մեկին ասել է «հիմա կգամ» ու ընդմիշտ հեռացել: Բայց ո՞ւր է այդ ինչ-որ մեկը: Եթե ինչ-որ մեկը նրան սպասեր, վերարկուն այսպես չէր գցի ու գնա:

Սեղանին ոչ հաց կա, ոչ աղ:
Եթե դու այստեղ լինեիր, կարող էի խնդրել, որ փոխանցես աղամանը դիմացի սեղանից: Կամ կհարցնեի անտեր մնացած վերարկուի տիրոջ մասին:
Վաղուց է, ինչ չենք խոսում, քայլում ենք իրար հակառակ ուղղությամբ, ապրում` հակառակ, նայում`հակառակ:

Հիշո՞ւմ ես, երբ փոքր էի, ավազ էի ցանում գետնին` տունդարձի ճանապարհը չկորցնելու համար: Մինչ օրս ոչ ավազն եմ գտնում, ոչ` ճանապարհս:
Երբ մութն ընկնում է, շրջում եմ փողոցներումդ: Ոչ մի տեղ չեմ գնում ու ոչ մի տեղից չեմ գալիս:
Եթե հազարավոր պատուհաններիցդ գոնե մեկում լույս չվառվի, ես ու դու մենակ կմնանք:
Եթե փողոցներիցդ մեկը փակվում է մարդկանց մարմիններով, աղբամաններով, կարգախոսներով, մյուսները դատարկ են թվում: Փողոցներից ոչ մեկում քաղաքը չեմ գտնում:
Քեզ մեկ քանդում են, մեկ բարեկարգում կամ էլ փակում են փողոցներդ:

Չէի զարմանա, եթե փակեին խորտկարանը` հաճախորդ չլինելու պատճառով: Ինձ դեռ կարող էին հաշվի առնել, իսկ այ քեզ… Գոնե օրագիրդ թողնեիր` վերջին էջում նշելով հեռախոսահամարդ: Այդպես և' քեզ կգտնեին, և' օրագիրդ:

«Հիմա կգամ».- ասում եմ ուրիշի վերարկուին ու հեռանում` սեղանին թողնելով խորտիկներն ու շագանակագույն ձեռնոցներս:

Արմինե ՍԱՐԳՍՅԱՆ
Լուսանկարը`Թագուհի ԱՍԼԱՆՅԱՆԻ

Հեղինակի նյութեր

• Պատմության վկաները
• Վերացող ծաղիկներ
• Ձեռք մեկնելու գաղափարը առաքելության վերածվեց
• «Մի նայեք, որ փոքր է մեր երկիրը, եթե արդուկով այս սարերը հարթեցնեք, Չինաստանից մեծ կլինի»
• «Բանկ օտոման» գործողությունը ժամանակին ցնցել էր ամբողջ Եվրոպան
• «Դրսից մեզ վրա կա­րող են ազ­դել միայն ներ­սի գոր­ծիք­նե­րով»
• «Ե­րե­սուն տա­րի ձգ­վեց մեր ան­կա­խու­թ­յան պատ­մու­թ­յու­նը, մենք շա­հե­ցի՞նք»
• Մշա­կույ­թը հեռ­վից հե­ռու պահ­պա­նե­լու հույ­սով
• Անի­մա­ցիան, աշ­խարհն ու մենք
• «Մեր տա­րածք­նե­րը փոք­րա­ցան, ո­րով­հետև այդ­պես էլ չհաս­կա­ցանք, որ պետք է խմենք մեր բա­ժա­կով»
• Արվեստի ուժը
• Նոր մա­տե­նա­շա­րը ներ­կայաց­նում է արևմտա­հայ և ս­փ­յուռք­յան գրող­նե­րի
• Բե­մը կեն­դա­նու­թ­յուն է ստա­նում ա­ռայժմ միայն մա­նուկ­նե­րի հա­մար
• «Գիրք սիրողների համար սա իսկական մկնդեղ է` հյութեղ ու անտանելի»
• Հա­մաշ­խար­հա­յին դա­սա­կան­նե­րի ստեղ­ծա­գոր­ծու­թ­յուն­նե­րը՝ դու­դու­կով
• «Բնակ­չու­թ­յու­նը պատ­րաստ չէ, բայց տար­վում են աշ­խա­տանք­ներ»
• Ամա­նո­րի գի­շե­րը դի­մա­վո­րե­լու են ե­կե­ղե­ցում
• «Ջա­զի մեջ զգաց­վում է ապ­րածդ ժա­մա­նա­կաշր­ջա­նը»
• «Ե­թե չլի­ներ Փե­լե­շ­յա­նը, կար­ծում եմ, դեռևս գտած չէի լի­նի կի­նո­յում իմ ու­ղին»
• «Հու­շար­ձան­ներն այդ տա­րածք­նե­րի պատ­կա­նե­լու­թ­յան անձ­նագ­րերն են»

Մեկնաբանություններ