USD482.36
EUR568.99
RUB8.19
  •  Երևան 
    ... °C
  •  Գյումրի 
    ... °C
  •  Աբովյան 
    ... °C
Evgeny Kissin in Yerevan
 

Չընկնենք Վրաստանի և ՈՒկրաինայի օրը

Չընկնենք Վրաստանի և ՈՒկրաինայի օրը
05.12.2017 | 09:40

Եվրամիության հետ մերձենալու պայմանագիրը Հայաստանի իշխանությունները ներկայացրին այնպիսի վեհ խանդավառությամբ, ասես իրականացվել էր երկար սպասված իրադարձությունը` վերջ էր տրվել հայակործան… արտագաղթին:
Որ Հայաստանը ձգտում է բազմակողմ հարաբերություններ ունենալ արտաքին աշխարհի հետ, նորմալ երևույթ է: Սակայն այստեղ պարզապես բացահայտ է երկակի իրարամերժ կախվածության մեջ հայտնվելու հեռանկարը: Առայժմ Հայաստանում Ռուսաստանի ազդեցությունը բացարձակ է տնտեսության մեջ ու ռազմական ասպարեզում ունեցած գերիշխող ներկայությամբ: Սա բավարար է, որ անհրաժեշտության դեպքում Ռուսաստանը գործի ուժեղի դիրքից: Իրողությունը հակիրճ ամփոփեց հայտնի հեռուստահաղորդավար Վլադիմիր Սոլովյովը` Հայաստանում մենք ռազմական բազա ունենք և կունենանք: Թե ազդեցության ինչ լծակներ ձեռք կբերի Եվրամիությունը, դեռ հայտնի չէ: Երկու երկրների լրատվամիջոցները ոչ պաշտոնական մակարդակով լրիվ կորցրին չափի զգացումը փոխադարձ մեղադրանքներում, դատապարտումներում, փնովումներում: ՈՒր էր թե հայհոյանքներն ավարտվեին քաչալ շան ու գող փիսոյի մակարդակով: Բայց այստեղ բանը հասավ սիրած փնտրող անմարդ կնոջն ու հարբեցողին և թմրամոլին: Ինչպես ասում են, ամեն ինչ զավեշտական կհնչեր, եթե չլիներ այդքան ցածրագին: Մի խոսքով, մեծ և փոքր պետությունների հակասական հարաբերությունների դասականության հերթական դրսևորում: Ի դեպ, հավատացեք, ռուսաստանյան լրատվամիջոցները երբեք նման կարգի արտահայտություններ թույլ չէին տա Իսրայելի հասցեին: Թե ինչու, դուք գիտեք:
Հայոց իշխանությունների ներկայացուցիչները հայտարարում են, թե իրենց եվրոպամետ կողմնորոշումը չի ուղղված երրորդ երկրի դեմ: Դե, ռուսներն էլ միամիտ ժողովուրդ են, գլխի էլ չեն ընկնում, որ Եվրամիության գերնպատակը մեկն է` Հայաստանը հանել Ռուսաստանի ազդեցության ոլորտից և հաստատել իր ազդեցությունը:


Կասկածից վեր է, որ առանց Մոսկվայի համաձայնության Հայաստանը չէր կարող դիմել նման քայլի: Չէ՞ որ կար դրա նախադեպը: Անկախ կոչված պետությունը մեծ պայմանականություն է, առավել ևս, երբ դու փոքր ես ու թույլ: Ամենահետաքրքրականն այստեղ այն է, թե ինչու է նման զիջման գնացել Ռուսաստանը: Այս հարցի պատասխանը թերևս գիտեն միայն Պուտինն ու Սարգսյանը:
Բնավ էլ ոչ Ռուսաստանին արդարացնելու կամ անհարկի ռուսասիրության մղումով տեղին կլիներ հերթական անգամ նույն հարցը տալ` եթե Ռուսաստանն այդքան քստմնելի պետություն է, ու ռուսներն էլ այդքան արատավոր ժողովուրդ են, ապա ինչու՞ հայաստանցիներն այսօր էլ, շարունակում են զանգվածաբար արտագաղթել հենց այդ երկիրը: Ինչու՞ Ռուսաստանում արդեն ավելի շատ հայություն է ապրում, քան հայրենի Հայաստանում: Կարո՞ղ է, բարեկամանալով Եվրոպայի հետ, երջանիկ հնարավորություն ստեղծվի հայաստանցիների արտահոսքը վերաուղղելու դեպի այդ այլընտրական «քաղաքակիրթ» աշխարհամասը:


Դուք հավատու՞մ եք Եվրամիության ներկայացուցչի այն հավաստիացմանը, թե Եվրոպան ուրիշներին ոչինչ չի պարտադրում: Ամենայն հավանականությամբ մեր նոր բարեկամը կպահանջի փակել Հայաստանի ատոմակայանը, հայ իրականության մեջ արմատավորել անզուգական «եվրոպական արժեքները»` նախկին Լենինի անվան հրապարակում անցկացնել գեյ-շքերթ, հրաժարվել քրիստոնեական կրոնից, խաչ քաշել ավանդական ընտանիքի վրա, վերացնել «տղամարդ» հասկացությունն ու համարակալել ծնողներին, հղի կնոջը համարել հղի մարդ, ոչխարային հանդուրժողականություն դրսևորել ու գլխին նստեցնել եկվոր այլադավան խաժամուժին: Որը թվարկես… Ի դեպ, կարելի՞ է բացառել, որ Եվրամիությունը մի տխուր օր պահանջի, որ արտագաղթած հայաստանցիների փոխարեն երկիրը ներմուծի աֆրոմուսուլմանական տգետ խառնամբոխին: Երևի մեզ միայն մի բան է պակասում` տվյալ դեպքում մեր «եվրոպասիրությամբ» համբերությունից հանել օր օրի ուժեղացող և նորանոր հավակնություններ դրսևորող Ռուսաստանին ու ընկնել Վրաստանի և ՈՒկրաինայի օրը:
Սակայն նորեն դառնանք բազմակողմ ազդեցության խնդրին: Աշխարհաքաղաքական թեմայով մի հեռուստահաղորդման ժամանակ մեր հայրենակից, ռուսաստանցի քաղաքականագետ Սեմյոն Բաղդասարովը, խոսելով Լիբանանի մասին, հավանական համարեց նոր պատերազմի բռնկումը այդ բազմաչարչար երկրում:


Բաղդասարովը թվարկեց այն բոլոր երկրները, որոնք իրական ազդեցություն ունեն Բեյրութի վրա` ԱՄՆ, Ֆրանսիա, Սաուդյան Արաբիա, Իրան, Թուրքիա, Կատար, Հորդանան, Իսրայել և, ասես սրանք քիչ են, Ռուսաստանն էլ է գումարվել: Ընդ որում, սրանցից և ոչ մեկի ազդեցությունը բացարձակ չէ: Ահա և վարչապետ Հարիրին խաղալիք էր դարձել սրանց ձեռքին: Իրանամետ «Հըզբոլլահ» ռազմական միավորման դեմ Լիբանանի պետական բանակն անզոր է, նշեց Բաղդասարովը: Անկախ ամեն ինչից, արձանագրեց նույնպես ռուսաստանցի քաղաքականագետ Սերգեյ Կուրղինյանը, Հայաստանը` Ղարաբաղի խնդրով, երբեք չի ձգտի կռվախնձոր դառնալ Թուրքիայի և Իրանի միջև: Եթե Սերժ Սարգսյանը չի հայտնվում հալածյալ Հարիրիի դերում, ապա դա նրա շնորհքը չէ, այլ Ռուսաստանի: Այնպես որ, թե որ ուղղությունն է ավելի ճիշտ, թող որոշեն «Իրատեսի» իմաստուն ընթերցողները:
Մի պարագա միայն աներկբա է` եվրոպական ուղղության այս փորձը էական ոչինչ չի տա Հայաստանին, սակայն լուրջ գործոն կդառնա իշխանության ինքնավերարտադրման հարցում, եթե նկատի ունենանք առաջիկա վարչապետական ընտրությունները:


Ռուբեն ՀԱՅՐԱՊԵՏՅԱՆ
Մոսկվա

Դիտվել է՝ 2935

Հեղինակի նյութեր

Մեկնաբանություններ

DiplomatRadio Mao
Mario Stefano Pietrodarchi & SYOAMarketers CommunityԱռողջ սիրտ