«Ար­տա­կարգ դրու­թ­յան ռե­ժի­մը ձգձ­գում են «Իմ քայ­լի» ռե­ժի­մը պահ­պա­նե­լու նպա­տա­կով»

«Ար­տա­կարգ դրու­թ­յան ռե­ժի­մը ձգձ­գում են «Իմ քայ­լի» ռե­ժի­մը պահ­պա­նե­լու նպա­տա­կով»
10.07.2020 | 00:23
«Քա­ղա­քա­ցին տու­գան­քի մա­տե­րիալ չէ» հայ­տա­րա­րու­թյան հե­ղի­նակ Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նը տու­գան­քը դարձ­րեց սո­վո­րա­կան բան ու սկ­սեց ան­գամ հա­մա­վա­րա­կի դեմ միայն դրա­նով պայ­քա­րել, իսկ նրա թի­մա­կից­ներն ա­վե­լի ա­ռաջ գնա­ցին և ա­ռա­ջար­կե­ցին տու­գան­քի չա­փը կրկ­նա­պատ­կել ու ե­ռա­պատ­կել։ Ե­րեկ ար­դեն Փա­շի­նյա­նը վե­րա­շա­րադ­րեց իր միտ­քը, թե քա­ղա­քա­ցին «կո­րո­նա­վի­րու­սից մա­հա­նա­լու մա­տե­րիալ չէ»։ Դժ­վար է ա­սել, թե հա­ջորդ ան­գամ քա­ղա­քա­ցին ին­չի «մա­տե­րիալ» չի հա­մար­վի, բայց Փա­շի­նյա­նի ա­սածն ու ի­րա­կա­նու­թյու­նը միշտ հա­կա­դիր բևեռ­նե­րում են։ Կո­րո­նա­վի­րու­սից մա­հա­նա­լու մա­տե­րիալ չեն, բայց ար­դեն 600 մահ ու­նենք վի­րու­սից։ Տու­գան­քի մա­տե­րիալ չէ, բայց ան­գամ ծե­ծե­լով, քաշք­շե­լով մարդ­կանց տու­գա­նում են։ Այն­պես որ, նրա վեր­ջին հայ­տա­րա­րու­թյու­նը մի քիչ նաև սար­սա­փեց­նող է, քա­նի որ միշտ ա­սա­ծի հա­կա­ռակն է լի­նում։ ՈՒ այս «մա­տե­րիալ­նե­րի» խառ­նաշ­փո­թում սո­վո­րում ենք «վի­րու­սի հետ ապ­րե­լուն», հաս­կա­նա­լով, որ «վի­րու­սից հե­տո կյանք կա», բայց չենք բա­ցա­ռում նաև պատ­վաս­տում­նե­րի հա­մար «փոր­ձա­ճա­գար» դառ­նա­լու տար­բե­րա­կը։
Ներ­քա­ղա­քա­կան ո­րոշ հար­ցե­րի շուրջ «Ի­րա­տե­սը» զրու­ցել է «Հայ­րե­նիք» կու­սակ­ցու­թյան խոր­հր­դի ան­դամ, ԱԺ նախ­կին փոխ­խոս­նակ ԱՐԱ ՍԱ­ՀԱ­ԿՅԱ­ՆԻ հետ։
-Ո՞րն է Ձեր գնա­հա­տա­կանն այ­սօր­վա ներ­քա­ղա­քա­կան ի­րա­վի­ճա­կին։
-Մի քա­նի շարժ է նշ­մար­վում՝ հա­մախմ­բում, դիր­քա­վո­րում, վե­րա­դա­սա­վո­րում, սպա­սում։ Աս­վա­ծը վե­րա­բե­րում է և՛ իշ­խա­նու­թյա­նը, և՛ ընդ­դի­մու­թյա­նը։ Սա­կայն իշ­խա­նու­թյու­նը փոր­ձում է ընդ­դի­մու­թյան նկատ­մամբ ցու­ցադ­րա­կան քա­մահ­րան­քով ստեղ­ծել ինք­նավս­տա­հու­թյան տպա­վո­րու­թյուն, հա­մախմ­բել կազ­մա­լուծ­վող և բա­րո­յալք­վող իր շար­քե­րը։ Մինչ­դեռ ընդ­դի­մու­թյու­նը լիո­վին գի­տակ­ցում է իր առջև կանգ­նած խմ­բա­վոր­ման հնա­րա­վո­րու­թյան և՛ ներ­քին ու ստո­րին հիմ­քե­րը, և՛ անդ­րօվ­կիա­նո­սյան թևա­տա­րած ար­մատ­նե­րը։
-Չնա­յած կա­ռա­վա­րու­թյու­նը փոր­ձում է դի­մակ բա­ժա­նե­լով ու տու­գա­նե­լով հա­մա­ճա­րա­կի տա­րա­ծու­մը կան­խել, սա­կայն ի­րա­վի­ճա­կը շա­րու­նա­կում է ծանր մնալ։ Ին­չու՞ իշ­խա­նու­թյու­նը չի կա­րո­ղա­նում շտ­կել ի­րա­վի­ճա­կը։
-Հա­կա­հա­մա­ճա­րա­կա­յին պայ­քա­րը կա­ռա­վա­րու­թյունն ու խոր­հր­դա­րա­նը պետք է կա­ռու­ցեին ոչ թե ընդ­դեմ կամ ի հա­շիվ հա­սա­րա­կու­թյան, այլ հա­նուն և ի ա­ջակ­ցու­թյուն հա­սա­րա­կու­թյան։ Նախ­նա­կան շր­ջա­նում գոր­ծած մի քա­նի ան­նե­րե­լի և ա­նուղ­ղե­լի սխալ­նե­րը՝ վտան­գի թե­րագ­նա­հա­տու­մը, ո­րո­շում­նե­րի ըն­դուն­ման հա­պա­ղու­մը և կի­րարկ­ման ան­կա­տա­րու­թյու­նը, իշ­խա­նա­վոր­նե­րի լկ­տի բա­ռա­պա­շարն ու հա­կա­հա­սա­րա­կա­կան վար­քը և այլն ե­ղան բախ­տո­րոշ։ Հա­րյու­րա­վոր մա­հե­րի պատ­ճառն իշ­խա­նու­թյունն է։
-Վի­րու­սի պատ­ճա­ռով տն­տե­սու­թյան վի­ճակն օր օ­րի վա­տա­նում է։ Ի՞նչ վի­ճա­կում կա­րող է հայ­տն­վել տն­տե­սու­թյունն ա­ռա­ջի­կա ա­միս­նե­րին, ի՞նչ քայ­լեր պի­տի ար­վեն հնա­րա­վոր խն­դիր­նե­րից խու­սա­փե­լու հա­մար։
-Հիմ­նո­վին ա­նըն­դու­նե­լի է ընդ­դի­մու­թյու­նից կամ պարզ մարդ­կան­ցից սահ­մա­նադ­րա­կան, տն­տե­սա­կան, սո­ցիա­լա­կան ծրագ­րեր, ար­տա­քին քա­ղա­քա­կան խն­դիր­նե­րի լու­ծում­ներ ակն­կա­լե­լը։ Մենք կա­րող ենք ընդ­հան­րա­կան, աշ­խար­հա­յաց­քա­յին սկզ­բունք­ներ մատ­նան­շել։ Մի պա­հան­ջեք ընդ­դի­մու­թյու­նից կամ ան­հատ մար­դուց բազ­մա­հա­տոր նա­խագ­ծեր, հաշ­վարկ­ներ, դրա հա­մար կան պե­տա­կան մար­մին­ներ, նրանց սպա­սար­կող գի­տա­կան, փոր­ձա­գի­տա­կան կա­ռույց­ներ։ Դա նրանց գործն է։ Մեր են­թա­կա­յու­թյան տակ չկան տաս­նյակ հի­վան­դա­նոց­ներ, հա­րյու­րա­վոր բժիշկ­ներ, հե­տա­զո­տա­կան լա­բո­րա­տո­րիա­ներ, մի­ջազ­գա­յին կա­պեր, մենք չու­նենք ա­մե­նա­կարևո­րը՝ սպա­ռիչ տե­ղե­կու­թյուն։ Մենք ա­րա­ծով ու չա­րա­ծով ենք տես­նում իշ­խա­նու­թյան ձա­խո­ղու­մը և պա­հան­ջում բա­րե­լա­վել աշ­խա­տան­քը կամ նպա­տակ դնում փո­խե­լու իշ­խա­նու­թյու­նը։ Ո­րոշ խոր­քա­յին տե­ղե­կու­թյուն­ներ ար­դեն ու­նենք, որ ա­ռող­ջա­պա­հա­կան հա­մա­կար­գում, որն ար­տա­կարգ դրու­թյան ռե­ժի­մով են­թարկ­վում է նա­խա­րա­րին, կա­տար­վում են յու­րա­ցում­ներ ու չա­րա­շա­հում­ներ, կաս­կած­ներ կան, որ կո­ռուպ­ցիոն սխե­մա­նե­րի հա­մա­վա­րա­կը տա­րած­վել է ա­ռաջ­նա­յին բուժս­պա­սար­կու­մից մինչև իշ­խա­նու­թյան ա­մե­նա­վե­րին օ­ղակ­ներ։ Իշ­խա­նու­թյան մեջ գո­յու­թյուն ու­նե­ցող ազ­նիվ­նե­րին հոր­դո­րում եմ չըմ­բոս­տա­նալ, ան­կեղծ հա­վա­տում եմ, որ ի­րենք այդ մա­սին չգի­տեն։
-Կա­ռա­վա­րու­թյու­նը մտա­դիր է ևս մեկ ան­գամ եր­կա­րաձ­գել ար­տա­կարգ դրու­թյու­նը, իսկ ընդ­դի­մու­թյու­նը հայ­տա­րա­րում է, թե Փա­շի­նյա­նը պետք է հե­ռա­նա։ Ինչ­պե՞ս եք պատ­կե­րաց­նում քա­ղա­քա­կան գոր­ծըն­թաց­ներն այս ի­րա­վի­ճա­կում և ին­չու՞ ընդ­դի­մու­թյան միա­վո­րու­մը չի ստաց­վում, ե­թե բո­լո­րի նպա­տա­կը իշ­խա­նա­փո­խու­թյունն է։
-«Հայ­րե­նիք» կու­սակ­ցու­թյու­նը, ո­րի խոր­հր­դի ան­դամ եմ նաև ես, ա­մեն ջանք գոր­ծադ­րում է հա­կա­հա­մա­ճա­րա­կա­յին կա­նոն­նե­րի պահ­պան­ման ուղ­ղու­թյամբ ի­րա­կա­նաց­վող քայ­լե­րին ա­ջակ­ցե­լու հա­մար։ Վա­րա­կը ոչ ո­քի չի խնա­յում՝ ոչ աղ­քատ ու հա­րուստ, ոչ ծեր ու ջա­հել, ոչ մայր ու մա­նուկ, այն մտել է մեր քա­ղաք­ներ ու գյու­ղեր, թա­ղեր, տներ։ Մենք կոչ ենք ա­նում մեր հայ­րե­նա­կից­նե­րին պահ­պա­նել ի­րենց և չվ­տան­գել այ­լոց կյան­քը, վայր­կյան ան­գամ չկաս­կա­ծել, որ մարդ­կու­թյա­նը պա­տու­հա­սած այս վա­րա­կը մա­հա­բեր է։ Ցա­վոք, հրա­պա­րակ են նետ­վում մարդ­կանց զգո­նու­թյու­նը, կամ­քը թու­լաց­նող դա­վադ­րա­պաշ­տա­կան նյու­թեր. մի՛ հա­վա­տա­ցեք դրանց և մի՛ կար­ծեք, թե սրա հետևում ան­տե­սա­նե­լի չար ու­ժեր են կանգ­նած։ Ա­մե­նա­մեծ վտան­գը մեր ան­փու­թու­թյունն է, ան­կազ­մա­կերպ­վա­ծու­թյու­նը, հի­գիե­նիկ խնամ­քի կա­նոն­նե­րի ան­տե­սու­մը։
Իսկ ինչ վե­րա­բե­րում է ար­տա­կարգ դրու­թյան ռե­ժի­մը ևս մեկ ամ­սով եր­կա­րաձ­գե­լուն, ա­պա դրա կա­րի­քը ա­մենևին չկա, առ­կա օ­րեն­սդ­րու­թյու­նը բո­լոր հնա­րա­վո­րու­թյուն­նե­րը տա­լիս է հա­կա­հա­մա­ճա­րա­կա­յին մի­ջո­ցա­ռում­ներ ի­րա­կա­նաց­նե­լու, դրանք շա­րու­նա­կե­լու, խո­րաց­նե­լու հա­մար։ Մենք տես­նում ենք, որ իշ­խա­նու­թյունն այս վի­ճա­կը օգ­տա­գոր­ծում է, որ­պես­զի ընդ­դի­մա­դիր քա­ղա­քա­կան ու­ժե­րը չկա­րո­ղա­նան միա­վոր­վել, մարդ­կանց հետ կեն­դա­նի շփում­նե­րում ձևա­վո­րել և ուղ­ղոր­դել նրանց քա­ղա­քա­կան կամ­քը։ Ար­տա­կարգ դրու­թյան ռե­ժի­մը ձգձ­գում են «Իմ քայ­լի» ռե­ժի­մը պահ­պա­նե­լու նպա­տա­կով։
Զրույ­ցը՝
Ռու­զան ԽԱ­ՉԱՏ­ՐՅԱ­ՆԻ
Դիտվել է՝ 6367

Հեղինակի նյութեր

Մեկնաբանություններ