Խա­ղաղ ապ­րե­լու մեր բա­նաձևը

Խա­ղաղ ապ­րե­լու մեր բա­նաձևը
09.10.2020 | 00:29

Պա­տե­րազ­մը փո­խում է ոչ միայն մեր հա­րա­բե­րու­թյուն­ներն աշ­խար­հի հետ, վե­րա­դա­սա­վո­րում­ներ պա­հան­ջում ար­տա­քին հա­րա­բե­րու­թյուն­նե­րում, այլև ստի­պում նա­յել մեր ներ­սը, վե­րագ­նա­հա­տել ու վե­րաի­մաս­տա­վո­րել մեր ու­նե­ցա­ծը։ Ժա­մա­նակն է թա­ցը չո­րից զա­տե­լու, նախ­կին­ներ ու ներ­կա­ներ, սևեր ու սպի­տակ­ներ տա­րա­բա­ժա­նում­ներն իս­պառ վե­րաց­նե­լու հենց միայն այն պատ­ճա­ռով, որ այս պա­տե­րազ­մում ա­ռա­ջին իսկ րո­պեից մար­տի նետ­վե­ցին, զոհ­վե­ցին «հնե­րը», այն ու­ժե­րի ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­նե­րը, ո­րոնց ըն­դա­մենն ա­միս­ներ ա­ռաջ ա­մե­նա­բարձր մա­կար­դա­կով վար­կա­բե­կում էին։ Եվ իս­կա­պես ա­մեն ինչ գոր­ծով է ա­պա­ցուց­վում, հայ­րե­նի­քի սե­րը երևում է դժ­վար օ­րե­րին։

Գո­նե սրա­նից հե­տո պի­տի վերջ դնել ա­նի­մաստ ու ա­նօ­գուտ գզվռ­տո­ցին, մի տեղ հա­վա­քել կա­րող ու­ժերն ու նույն միաս­նա­կա­նու­թյամբ ար­դեն եր­կիր կա­ռու­ցել, պա­տե­րազ­մի հետևանք­նե­րը վե­րաց­նել։ Փորձ­ված բան է. բո­լո­րիս ու­ժե­րի հա­մա­տե­ղու­մը մեզ միշտ հա­ջո­ղու­թյուն է բե­րում, ու­րեմն ին­չու նույ­նը չենք ա­նում խա­ղաղ պայ­ման­նե­րում, եր­կի­րը շե­նաց­նե­լու գոր­ծում։ Միշտ էլ ա­մեն հա­սա­րա­կու­թյու­նում կան ջուր պղ­տո­րող­ներ, բայց նրանց թի­վը չպետք է հաս­նի այն չա­փե­րի, որ սկ­սենք ներ­սում մեր լե­զուն ու պատ­մու­թյու­նը, ար­ժեք­ներն ինք­ներս մեզ­նից պաշտ­պա­նել։ Եր­կիր կա­ռու­ցելն էլ շնորհք ու համ­բե­րու­թյուն է պա­հան­ջում, բո­լո­րի մաս­նակ­ցու­թյու­նը, բայց մենք արթ­նա­նում ենք միայն այն ժա­մա­նակ, երբ թշ­նա­մին մեր երկ­րի մա­տույց­նե­րում է։ Խա­ղաղ ժա­մա­նակ ա­րա­րե­լու, աշ­խա­տե­լու, հա­մե­րաշխ գոր­ծե­լու ջիղն է պա­կա­սում։
Հի­մա՝ պա­տե­րազ­մի այս թո­հու­բո­հի մեջ, պետք է նաև ձևա­կեր­պել խա­ղաղ ապ­րե­լու և բա­րե­կե­ցիկ եր­կիր ու­նե­նա­լու մեր բա­նաձևը, ո­րը մեր ներ­քին ու ար­տա­քին անվ­տան­գու­թյան ե­րաշ­խի­քը կլի­նի։ Սա պար­տա­վոր ենք ա­նել նախ և ա­ռաջ զոհ­ված հա­րյու­րա­վոր հա­յոր­դի­նե­րի հա­մար՝ որ­պես փոքր «փոխ­հա­տու­ցում» նրանց ա­րա­ծի հան­դեպ։


Ռու­զան ԽԱ­ՉԱՏ­ՐՅԱՆ

Դիտվել է՝ 4747

Հեղինակի նյութեր

Մեկնաբանություններ