«Փաստ չէ, որ ռուս խաղաղապահների հեռանալը Լեռնային Ղարաբաղից նույնական է Ռուսաստանի դուրս գալուն կովկասյան աշխարհաքաղաքական խաղից։ Անդրկովկասի նշանակությունը չափազանց մեծ է Եվրասիայի և, մասնավորապես, Մոսկվայի համար: Կարելի՞ է խոսել Ռուսաստանի նահանջի մասին, թե՞ իրականում մենք խոսում ենք կովկասյան տարածաշրջանային անվտանգության ողջ համակարգի վերագործարկման մասին: Մոսկվայի վիճակն ամենևին էլ այդքան անհուսալի չէ»,- ասել է ռուս քաղաքագետ Սերգեյ Մարկեդոնովը։                
 

Պարը քարացավ...

Պարը քարացավ...
07.02.2024 | 14:23

Մի պահ պարը քարացավ:

Օդում քարացան նաև Յարխուշտայի զարկերը:

Այդ պահին Հայոց պարի մերօյա Քրմապետ Գագիկ Գինոսյանի հոգին արդեն սավառնում էր Հայկական լեռնաշխարհի վրայով և գարնան արևոտ շարմաղ անձրևի պես մեր դյուցազնական պարերն էր շաղում կարոտյալներին:

Փշրվեց Գագիկ Գինոսյանի կյանքի մեծ ժայռը, բայց նրա ոգեղեն բեկորները դեռ երկար մեզ հայ կպահեն: Նա Հայոց պարի թագադիր ասպետն էր, Քրմապետը, հրամանատարը, ում այրուձի զինվորները Հայոց պարերն էին:

Հեթանոս հայերը Տերնդեզի ծես ունեին, որտեղից մարդիկ վառվող թոնրից կերոններով կրակ էին տանում իրենց թոնիրներին ու օջախներին, որ սրբազան հացը միշտ արդար մնա, օջախները՝ շեն, բանակը՝ հզոր: Գագիկ Գինոսյանն այդ հեթանոս թոնրի սրբազան կրակն է, որ ոգի ու շունչ էր տալիս, արթնացնում ու շարունակում գենետիկ հիշողությունը, որ հարատևի սերունդների սրբազան կապը:

Իմ սիրելի Էրգրացի եղբայր Գագիկ, միտքս Յարխուշտայի զարկերի պես քարացել է օդում, բառերը թաքնվում էին ինձանից, աչքերիս թաքուն խոնավությունը ներսում մնաց: Առաջին ու վերջին անգամ դու մեզ մոլորեցրիր, մեր պարի Սասնա Ծուռ:

Պարի ժամանակ ձեռքիդ դանակը քո Թուր Կեծակին էր, որոնում էիր Քուռկիկ Ջալալուն, Շաղգամի արտի պառավը զենքերի տեղը դեռ չէր ասել:

Շարունակի՛ր ճախրանքդ, սավառնի՛ր, Գագիկ Գինոսյան, զի դա է քո արվեստը:

Վրեժ ՍԱՐՈՒԽԱՆՅԱՆ

Դիտվել է՝ 5633

Հեղինակի նյութեր

Մեկնաբանություններ