Հայ ժողովրդի պատմությունը լի է անհատներով, ում կյանքը խզվեց ամենածաղկուն շրջանում, բայց նրանց թողած հետքը մնաց անջնջելի։ Այդպիսի մի հերոսական կերպար է Կարապետ (Կարո) Ալեքսանդրի Ներսիսյանը...
2015 թվականի Մայիսի 9-ի՝ ֆաշիզմի դեմ տարած հաղթանակի 70-ամյակի Կարմիր հրապարակի տոնական զորահանդեսին, շուրջ 30 երկրների ղեկավարների կազմում էր նաև Սերժ Սարգսյանը...
Բազմիցս ասել են սրան ճանաչող մարդիկ, որ սույն խայտառակության անունը պետք է հասկանալ ռուսաց լեզվով, եթե անգամ լեզվի պետական կոմիտեն դեմ լինի: Հիշեք, որ սա Հին ու Նոր Հայաստանների ամենաբարոյազուրկ շնչող առարկան է...
Մայիսի 8-ի առավոտն իմ հիշողության մեջ միշտ առանձնահատուկ է։ 34 տարի առաջ՝ 1992-ին, դպրոց էի գնում, երբ ռադիոյով հնչեց այն լուրը, որ ամբողջ կյանքում մնաց հիշողությանս մեջ. «Մերոնք մտան Շուշի»...
Այսօրվա մեր պետության ղեկավար կոչեցյալ բաշիբոզուկների որդեգրած օրակարգի միջով արդեն մեկ անգամ անցել է մեր ժողովուրդն անցյալ դարասկզբին՝ 1918-1920 թվականներին...
Պատերազմը, որ խորհրդային ժամանակներում անվանել են Հայրենական, ինձ համար մարդիկ էին, որոնց միջավայրում անցել է մանկությունս, իսկ հետո էլի երկար տարիներ...
Նայելով երկրների ցանկը, հիշեցի Բեռլինի Կոնգրեսը։
Այս բոլոր երկրները, ժամանակին լռում էին Հայոց ցեողասպանության ժամանակ, ոմանք, ինչպես Ֆրանսիան զենքերը հանձնելով թուրքին, օգնեցին Կիլիկիայի հայերի ցեղասպանությանը և հայաթափմանը...
Ռուսաստանի նախագահը ակնարկեց, որ իրենք կարող են հեռանալ տարածաշրջանից, և դա հայ ժողովրդի որոշումը պետք է լինի։
Մի կողմ դնենք ստամոքսատնտեսական խնդիրները, որոնք հայ ժողովրդի մի զգալի հատվածն առաջնային է համարում (չնայած, այդ հարցում էլ չի կարողանում հասկանալ վիճակը)...