Սոլոն

Աթենական երկրի չնաշխարհիկ բույն էր Սալամիս կղզին,

ուր մուսաները հանգրվանում էին շքեղ հանդեսներով.-

դրա՜խտ եզերք էր, ու սատանան էր նաեւ հրապուրված

նրա թովչանքով:-

Անհաշտ մեգարցիք ախոյանաբար զավթեցին մի օր

սրտիկը երկրի

եւ մխեցին էնտեղ իրենց դրոշներն արնականաչ…

Պի՛ղծ էին Աթենքի օլիգարխները - վախկո՛տ, կաշառու՛ն,-

նրանք միաձայն օրենք թխեցին՝ հրաժարվելով կղզուց հայրենի,

հռչակագրեցին, որ աթենացիք չհիշատակեն անունն Սալամիս,

մահապատիժ էր սպառնում հանդուգն զանցառուներին:

Բայց սանձեր չկան աստվածաշնորհ պոետների համար,

ըմբոստներն արդար չեն խղճահարվում սպառնալիքից -

խենթորեն են նրանք մաքառում հանուն վսեմ երազանքի:-

Եվ Սոլոնի ձայնը ագորայում հնչեց հրաշագործ բասով,

ինչպես վայելուչ է Հայր-պոետին եւ Պոետ-մարտիկին,-

գեղափայլ խոսքով նա ամենեցուն գոչեց լիասիրտ.

«Գնա՛նք Սալամիս, եղբայրներ ու քույրեր,

եւ անձնուրաց կռվենք վասն մեր սուրբ կղզու,

վանե՛նք մեզնից հեռու էս խոր անարգանքն ու ամոթը խիստ»:

Եվ ազնվահոգի աթենացիք ելան ընդդեմ զավթիչների -

արհամարհելով օրենք ու պատիժ,

լեցուն՝ պատվական անվեհերությամբ:-

Շուտով Սալամիսում վերստին բնավորվեց

աթենական վեհ ու ազատածին ոգին,

եւ Օլիմպոսում ցնծացին բոլոր աստվածները:

(Սոլոն - հունաց խիղճ, նախապապ երգիչ,

քո ձայնն եմ լսում էս ներկահալած ժխորների մեջ,

թույլ տուր խոսքերդ կրկնեմ տարաբախտ Արցախիս սիրուն,

ուր ոսոխն է անտ ժրանում փութով,

ում անունը սեւ խարան է հիմա

ուրացողների ճակատներին քար):

Օ՜ Սոլոն, Սոլոն, քո սերն առավել զորեղ-գեղեցիկ էր

հայրենիքի հանդեպ, քան բուն Սալամիսը,

բայց դու գիտեի՜ր - առանց հայրենի մի կտորի՝ ինքդ

մատաղի գառ ես կամ՝ հավքի փետուր,

եւ մատաղ է ինքը՝ Աթենքն աստվածատուր:

12.04.2025

Հրանտ ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ

Հ.Գ.

Սոլոն (635-560 մ.թ.ա.) – հույն բանաստեղծ եւ քաղաքական գործիչ: Նրա հեղինակած օրենքները եղան այն հիմքը, որի վրա զարգացավ աթենական դեմոկրատիան:

Հայրենակիցների շրջանում ուներ մեծ հայրենասերի համբավ:

Սոլոնի սխրանքի մասին համառոտ կարող եք կարդալ այստեղ. «Անտիկ, միջնադարյան եւ Վերածննդի գրականություն», Երեւան, «Արեւիկ» հր., 1990, էջ՝ 762:

Մեկնաբանություններ