ԱՄՆ-ի նախագահ Ջո Բայդենը ելույթ է ունեցել Օվալաձև աշխատասենյակում՝ բացատրելու իր պատմական որոշումը՝ դուրս գալ 2024 թվականի ընտրություններից և ջահը փոխանցել Քամալա Հարիսին: «Առաջընթացի լավագույն ճանապարհը էստաֆետը նոր սերնդին փոխանցելն է: Սա մեր ազգը համախմբելու լավագույն միջոցն է։ Ես խորապես հարգում եմ այս պաշտոնը, բայց ավելի շատ ես սիրում եմ իմ երկիրը»,- ընդգծել է Բայդենը։               
 
  • «Նաֆար» են պահում

    «Նաֆար» են պահում

    16.03.2024| 23:38
    Հային որ հարցնես՝ ի՞նչ ես անում, կասի՝ ընտանիք եմ պահում։ Բայց իրականության մեջ արդեն մի հազար տարի ավելի շուտ ինքը թուրքին է պահում, քանի որ ինչ կուտակում ու շինում է, վերջում խելոք թողնում է թուրքին...
  • Աբսուրդ իրականություն

    Աբսուրդ իրականություն

    16.03.2024| 23:18
    Աշխարհի բոլոր պետություններն ունեն ՊԱՇՏՊԱՆՈՒԹՅԱՆ նախարարություն։ Բայց իրենք էլ չգիտեն, թե ումից պիտի պաշտպանվեն, եթե բոլոր պետություններն են պաշտպանվող...
  • Հիմա օրացույցը հիշողությունների զարթուցիչ է

    Հիմա օրացույցը հիշողությունների զարթուցիչ է

    16.03.2024| 18:22
    Օրացույցը գնալով նշանակությամբ է լցվում։ Հիմա օրը սովորական օր չի, այլ ինչ-որ մեկի տարեդարձը կամ հիշատակի օրը, ինչ-որ կարևոր իրադարձության կամ աղետի հիշեցում...
  • Կանանց տոնը օրացույցի հետ կապ չունի

    Կանանց տոնը օրացույցի հետ կապ չունի

    08.03.2024| 19:55
    Եթե Կլարա Ցետկինը չլիներ էլ, այլ պարզապես հարյուր տարի առաջ ինչ-որ մեկն ինչ-որ տեղ ցածր շշնջար, որ մարտի 8-ը կանանց տոնն է, ես էլի տոնելու էի մարտի 8-ը, եթե չշշնջար էլ, էլի տոնելու էի, որովհետև կանանց տոնը նաև մարտի 7-ին է, մարտի 9-ին, ապրիլի 7-ին, հունվարի 4-ին, սեպտեմբերի 18-ին ու տարվա մնացած բոլոր օրերին։ Ամեն օր կանանց տոնն է...
  • Հայրենակիցս, մի թող հիասթափվեմ

    Հայրենակիցս, մի թող հիասթափվեմ

    08.03.2024| 06:55
    Երևանը ինձ համար միշտ էլ եղել է մայրաքաղաքների մայրաքաղաք։ Երևանը Փարիզ էր, Երևանը Հռոմ էր, Երևանը Բեռլին էր ... ՈՒ միշտ էլ ակնածանքով եմ լցված եղել Երևանում ապրողների նկատմամբ։
  • Փարիզի ծխի մեջ ռեմարկյան կալվադոսի համ կա

    Փարիզի ծխի մեջ ռեմարկյան կալվադոսի համ կա

    04.03.2024| 15:41
    Փարիզին հնարավոր չի ընտելանալ։ Ուզում ես՝ մի տարի, երկու տարի ամեն օր նույն ճանապարհով գնա աշխատանքի ու վերադարձի, մեկ ա՝ ամեն օր դու զգում ես, որ Փարիզում ես, ու զարմանում ես քո վրա՝ յա՛, էս ես ե՞մ, տեսա՜ր, մեռա՛ծ...
  • Մինչև վերջին դուռը

    Մինչև վերջին դուռը

    01.03.2024| 06:54
    Ես չեմ սիրում էն երգը, որն ինքս էլ կարող եմ գրել։ Առավել ևս՝ էն երգը, որը կամաչեմ գրել։ Հիմա շատ կան տենց երգեր։ Ասենք՝ միշտ էլ եղել են։
  • Մեռնելու երկիրը

    Մեռնելու երկիրը

    10.02.2024| 13:08
    Ամերիկան սիրեցի, թեպետ, իմ Թումանյանից ու Վահան Տերյանից զատ, սիրտս մանկությունից հենց այս տեղն էր վայ թե ուզել: Սա Ապահովության երկիր չԷ, այլ ժպիտի տեղ է...
  • Էմիր  Կուստուրիցա. Գրագետ մարդը վերացել է

    Էմիր Կուստուրիցա. Գրագետ մարդը վերացել է

    05.02.2024| 09:40
    Գրագետ լինել՝ անցյալ դարում նշանակում էր լինել հարգված։ Դա երբեմն շատ ավելին էր նշանակում։ Հիշենք Գարսիա Մարկեսի խոսքը, թե՝ իր գրելու միակ պատճառն այն է, որ ուզում է սիրված լինել։ Գրագետ մարդն ամենուր ուշադրության կենտրոնում էր։ Դպրոցում լիներ, կինոյում, փողոցում, թատրոնում, տրամվայի կանգառում, թե գնչուական թաղամասում։ Գրագետ ասելով նկատի չունեմ քերականություն իմացողին։ Նկատի չունեմ նաև ժամանակակից տեղեկատվական հեղափոխության ստեղծած ուրվականին։
  • ՈՒղիղ հարյուր տարի առաջ հայոց քնարին արևն էր հենվել՝ պոետ էր ծնվել

    ՈՒղիղ հարյուր տարի առաջ հայոց քնարին արևն էր հենվել՝ պոետ էր ծնվել

    24.01.2024| 18:04
    Լույսը բացվել է։ Նա մոտենում է պատուհանին։ Առավոտն էնքա՜ն թեթև է, էնքա՜ն անէական, ասես՝ չլինի։ Լրիվ թափանցիկ դարձած ժամանակի միջով ութ հարյուր տարվա խորքից նրա ականջին է հասնում եկեղեցու կամարների տակ հնչող ծանոթ շարականը՝ Առաւօտ լուսոյ, Արեգակն արդար, Առ իս լոյս ծագեա...