Գարնան անձրևի մեջ թախիծ չկա, գիտես, որ վերջում արև ա լինելու

Գիշերը բարակ անձրև էր մաղում։ Գիշերային մեղմ անձրևն անձայն ա. եթե տանիքից մի քանի վայրկյանը մեկ կաթացող կաթիլները լուսամուտներից մեկի վերևում մի բարակ թիթեղ չգտնեն ու մատների ծայրերով, հազիվ լսելի թմբկահարեն, չես էլ իմանա, որ դրսում անձրև ա գալիս։ Հա՛, մեկ էլ բակից էն կողմ՝ փողոցում, հատուկենտ գիշերային մեքենաների անիվների խշշոցն ա մատնում թաց ասֆալտի ու ջրափոսերի մասին։

Իսկ դու արթնացել ես գիշերվա կեսին ու արդեն գիտես, որ երբ լույսը բացվի, խոնավ տանիքները փայլելու են, ջրափոսերի մեջ արտացոլելու են շենքերը, իսկ մեքենաները՝ մաքուր, սիրուն, լվացած, կողքի-կողքի շարված։

Բայց լույսը բացվեց, իսկ անձրևը չէր կտրվել, դեռ մաղում էր՝ մանր փոշու նման։ Լվացքի պարաններից մարգարտաշար ուլունքի նման կախվել էին ջրի կաթիլները, գիշերային լոգանքից հետո՝ ծիտիկները տերևների տակ պատսպարված՝ խոնավ-խոնավ ծլվլում էին, կատուներն ալարկոտ-ալարկոտ շրջանցում էին ջրափոսերն ու նայում պատուհաններին, թե ով ուտելու բան կգցի, իսկ երեխեքը, որ չեն ուզում անձրևին զիջեն իրանց խաղի ժամը, արդեն բակ էին իջել։

Գարնան անձրևի մեջ թախիծ չկա։ Սպասում կա, արևն ուշացել ա՝ սպասում ես, բայց հեչ չես թախծում։ Դե, անձրև ա, էլի. դու էլ գիտես, ինքն էլ գիտի, որ վերջում արև ա լինելու։ Աշնան անձրևը դեպի ձմեռ ա տանում, իսկ գարնան անձրևը՝ դեպի ամառ։ Էլ ի՜նչ թախիծ։ Գարուն ա՝ համատարած զարթոնք, ամեն ինչ գարնանաշպարով ա պատված, անգամ շլանգբավոներն են ծաղկում երևանյան անառիկ բակերի մատույցներում։ Ոնց էլ լինի, շուտով արևը դուրս ա գալու. մենք դատապարտված ենք արևի․․․

Հենրիկ Պիպոյան

Մեկնաբանություններ