Երբ Նիկոլ Փաշինյանը նախընտրական էքստազի մեջ բղավում է, թե Արցախը «երբեք հայկական չի եղել», որովհետև «մենք այնտեղ ոչինչ չենք կառուցել՝ ոչ դպրոց, ոչ մանկապարտեզ, ոչ գործարան», դա պարզապես քաղաքական մանիպուլյացիա չէ...
Նիկոլ Փաշինյանը քարոզարշավի ընթացքում ամբողջովին բացել է իր իրական դեմքը և բաց տեքստով, առանց որևէ բանից վախենալու, հակահայկական նարատիվներ է տարածում, որոնք ոչ մի աղերս չունեն Հայաստանի ապագայի հետ...
Սյունիքում Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարել է, թե «Ղարաբաղի շարժումը ճակատագրական սխալ է եղել մեզ համար»: Եկեք հասկանանք, թե իրականում սրա տակ ինչ ենթաշերտեր են թաքնված...
Ու էլի՝ հարցը Փաշինյանի խեղաթյուրված ընկալումները չեն, ինչպես էլ որ նա դրանք փաթեթավորի: Հարցը այն է, թե մեզանից յուրաքանչյուրը՝ առանձին-առանձին, և մենք, արդեն որպես հասարակություն, ինչ ենք կարծում այդ ամենի մասին...
Ըստ էության՝ անցնող երկու օրերին Նիկոլ Փաշինյանն ամեն ինչ արեց չկողմնորոշված և տատանվող որոշակի ընտրազանգվածին համապատասխան տեսարաններով ապահովելու նպատակով...
Մի հայտնի ֆիլմ կա` Lord of War, զենքի վաճառականի մասին, շատերդ տեսած կլինեք։ Ֆիլմի հիմնական հերոսը (Նիկոլաս Քեյջ) այսպիսի ձևակերպում ունի. «Աֆրիկյան ցանկացած խմբավորում իրեն կոչում է ինչ-որ վեհ անունով՝ ինչ-որ բանի ազատագրման ճակատ...
Երևանում կայացած Եվրագագաթնաժողովը, որը պետք է բարձրացներ հայկական ռեժիմի առաջնորդի վարկանիշը, օգներ նրան կեղծել ընտրությունները և միամիտ հայերին տար նոր եվրապատրանքներ՝ եվրակոնֆետների հետ միասին, պարզվեց՝ շատ ավելի անկեղծ էր, քան մենք կարծում էինք...
Այս օրերին Երևանը վերածվել է մի վայրի, որտեղ օտար իմաստները հնչում են ավելի բարձր, քան սեփականը։ Այստեղ են եկել առաջնորդներ, բերվել են օրակարգեր, ներկայացվում են ապագայի պատրաստի մեկնաբանություններ։ Եվ գրեթե աննկատ հետին պլան է մղվել գլխավորը՝ ո՞րն է Հայաստանի տեղն այդ ապագայում...
Ռուսաստանի նախագահը ակնարկեց, որ իրենք կարող են հեռանալ տարածաշրջանից, և դա հայ ժողովրդի որոշումը պետք է լինի։
Մի կողմ դնենք ստամոքսատնտեսական խնդիրները, որոնք հայ ժողովրդի մի զգալի հատվածն առաջնային է համարում (չնայած, այդ հարցում էլ չի կարողանում հասկանալ վիճակը)...