Աշխարհը փնտրում է խաղաղություն՝ ճանապարհների, համակարգերի, պայմանավորվածությունների մեջ,
իսկ Աստված այն դրել է մարդու սրտի խորքում։
Ոչ այնտեղ, որտեղ աղմուկն է շատ, այլ այնտեղ, որտեղ լռությունն է ճշմարիտ։
Սուրբ Իսահակ Ասորին գիտեր այս գաղտնիքը․
մարդը չի կարող խաղաղեցնել ուրիշներին,
եթե նախ ինքը չի խաղաղվել։
Քանի դեռ սիրտը պատերազմ է մղում սեփական «ես»-ի հետ, նույն պատերազմը նա տարածում է իր շուրջը՝
խոսքով, հայացքով, նույնիսկ լռությամբ։
Բայց երբ մարդը համարձակվում է իջնել իր ներսը,
կանգնել Աստծու առաջ մերկ ու անկեղծ, և թույլ տալ, որ շնորհը բուժի իր խոցերը, այն ժամանակ խաղաղությունը դառնում է շնչառություն, իսկ սերը՝ գոյության ձև։
Այդ խաղաղ մարդը քարոզիչ չէ բառերով,
այլ լույս է՝ առանց աղմուկի։
Նրա ներկայությունը մխիթարում է, նրա լռությունը՝ բժշկում, նրա համբերությունը՝ փրկում։
Եվ այդժամ ճշմարիտ է դառնում սրբի խոսքը․
«Ձեռք բեր խաղաղությունը քո ներսում, և հազարավոր մարդիկ կփրկվեն քո շուրջը»։
Քանի որ փրկությունը երբեմն սկսվում է ոչ թե բարձր ճառից, այլ մի խաղաղ սրտից, որի մեջ Աստված հանգչում է։
Տեր Հեթում քահանա ԹԱՐՎԵՐԴՅԱՆ