Մի ժամանակ ՔՊ-ն կասկածվում էր թրքամետության մեջ, այդ կասկածի փուլն անցել ենք։ Այժմ դա այլևս ոչ թե ենթադրություն է, այլ գործողություններով հաստատվող քաղաքական գիծ, որն անգամ փորձում են ներկայացնել որպես «ռեալիզմ», «խաղաղության օրակարգ» կամ «խիզախ քաղաքականություն»օր այդ կասկ։
Երբ իշխանությունը չի հերքում մեղադրանքը, այլ սկսում է այն նորմալացնել և արդարացնել, կասկածը վերածվում է դիրքորոշման։
Խնդիրն այստեղ միայն Թուրքիան չէ։ Խնդիրն այն է, որ ազգային շահի լեզուն փոխարինվել է զիջումների լեզվով, անվտանգության ընկալումը՝ արտաքին «բարեհաճության» վրա հենվելու հույսով, իսկ դիմադրությունը՝ «ռադիկալիզմ» պիտակով։
Երբ թրքամետությունը ներկայացվում է ոչ թե որպես վտանգ, այլ որպես քաղաքական հասունության նշան, դա արդեն արժեքային շրջադարձ է, ոչ թե դիվանագիտական հնարք։
Գևորգ Կարապետյան