Երբ օրենքը չի գործում, երկրում արյուն թափողները շատանում են

Ոստիկանության ցանկացած հավաստիացում, թե համակարգը դրականորեն փոխվել է, անարժեք է, քանի դեռ երկրում հանցագործությունների նկատմամբ իրավապահ մարմինների վերաբերմունքն ընտրողական է: Հերթական վառ օրինակը Արաբկիրի քննչական բաժնի` անցյալ տարի դեկտեմբերի վերջին Երևանում տեղի ունեցած միջադեպի առիթով ընթացող քննությունն է: Դեկտեմբերի 27-ին սիրիահայերին պատկանող ավտոտեխսպասարկման կետում ծեծի են ենթարկվել սեփականատերեր հայրը և երկու որդիները` իրենց ծառայության գինը չիջեցնելու համար: 30 հոգանոց տականքների խումբը եկել և հաշվեհարդար է տեսել «հանդուգն» սիրիահայերի հետ, նրանք երկաթյա ձողերով ծանր մարմնական վնասվածքներ են հասցրել Բրուտյաններին: Այդ 30-ից ոչ մեկը չի կալանավորվել, նրանց բոլորին ազատ են արձակել` իբր քաղաքից չհեռանալու ստորագրությամբ: Բրուտյանները դատաբժշկական փորձաքննության են ուղարկվել միայն հունվարի 10-ին, երբ արդեն վերքերը թարմությունը կորցրել են ու հետքերի մի մասը վերացել է: Բրուտյանները Հայաստան են եկել 2005-ին ու սեփական գործը բացել հայրենիքում: Կայքերից մեկին նրանք ասել են, որ ուզում են հեռանալ Հայաստանից, քանի որ դժգոհ են իրավապահ մարմինների աշխատանքից:

Երկրում, փաստորեն, ամենաթողությունը հասել է այնտեղ, որ 30 հոգով 2 հազար դրամի սակարկությունը մերժելու համար կարող են մարդ ծեծել` առանց մտածելու հետևանքների մասին: Այսինքն` այդ խուժանը իրեն օրենքից դուրս է համարել, «հաբռգածների» այդ խումբը մտածել է, որ իրեն ներվելու է հանցագործությունը, սադիստների այդ ոհմակն իրեն արտոնյալ է համարել: Սա առաջին դեպքը չէ, ոչ էլ, համոզված եմ, վերջինը: Ու հարցը օրենքները չեն: Հայաստանում բավականին լավ օրենքներ կան: Հարցն այն է, թե դրանք ում համար են գրվել ընդհանրապես և որքանով են գործում: Հարցը մարդկային որակն է, որը չի փոխվում: Հասարակության մի որոշակի շերտ երկրում իրեն արտոնյալ է համարում` բավական չէ, դեռ ունակ է արյուն թափելու: Նկատենք, որ ցանկացած հասարակություն բարձրանում կամ իջնում է՝ ըստ քարոզվող արժեքների և օրենքների կիրառման աստիճանի: Ժողովրդավարական ոչ մի երկրում մարդը հենց այնպես օրինապահ չի դարձել: Մարդուն օրինապահ է դարձնում օրենքների գերակայությունը: Մի բան, որից մղոններով հեռու է Հայաստանը:

Դառնալով սիրիահայ Բրուտյանններին՝ հավելենք, որ կախված նրանից, թե ինչ ընթացք կստանա այս գործը, սփյուռքահայերի շրջանում կխորանա Հայաստան պետության նկատմամբ անվստահությունը: Իսկ մեզանում պետություն ասվածը ասոցացվում է իշխանության հետ:

Կարինե ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ

Հեղինակի նյութեր

• Հե՜յ, հեղափոխություն, ո՞ւր մնացիր
• Հանրահավա՞ք եք ուզում, ինքնե՛րդ էլ արեք
• Եռյակում միմյանց հետ հայտարարություններո՞վ են խոսում
• Գյումրու ռուսական ռազմակայանը նախընտրելի ԶԼՄ-ներ ունի՞
• Սխալ տնտեսական քաղաքականությունը հարվածում է սպառողի գրպանին
• «Ժառանգության» հետ մի բան այն չէ
• Օրենքները լավն են, երբ գործում են
• «Ժառանգությունն» ինքն է իրեն դուրս դրել ընդդիմադիր դաշտից
• Ո՞վ պետք է փոխհատուցի գյուղացու կրած վնասի համար
• Դեղերի գները, այնուամենայնիվ, կբարձրանան
• Լիդինգթոն. «Հայ-թուրքական արձանագրությունները պետք է կատարվեն առանց հետաձգման»
• Ծառուկյանն ավելի քան կոմպրոմիսային է
• ԲՀԿ-ի «վազքը» ավելի կարճ կլինի, քան ենթադրվում էր
• Նոր ընդդիմություն կձևավորվի՝ ընդդեմ իշխանության և ոչիշխանականների
• Իշխանափոխությունից հետո «լավ» ընկերները կմնա՞ն համակարգում
• Հոկտեմբերի 27-ի բեռն ու Հայաստանի ապագան
• Գագիկ Ծառուկյանը ներողություն կխնդրի՞
• Ի՞նչ կա Ծառուկյանի մտքին
• Երբ որդեկորույս մայրերին քաշքում են ինչպես խուլիգանների
• Երբ հասցեատերն ավելի կարևոր է, քան հարցն ինքնին

Մեկնաբանություններ