Երանի՜

Երանի՜ քեզ, որ ծաղկել ես բանաստեղծիս աչքերի մեջ՝

սարի ալվան ծաղկաբույլից ամենավառ թույրերն առած,

սարից սահած անուշ հովի անմահական բույրերն առած՝

երանի՜ քեզ, որ ծաղկել ես բանաստեղծիս աչքերի մեջ:

Երանի՜ ինձ՝ շիվ է բուսնել սրտիս տասնյակ խաչերի մեջ,

և այս զմրուխտ դալար ուժից թեթև արբած- շիվարա՜ծ եմ...

Տե՛ր, արկանիր քո օրհնությամբ՝ հազար անգամ փուչ վարած եմ,

որ ծառանա երանելին սրտիս մեռյալ խաչերի մեջ:

Հուր ու ջրից ինձ փրկել ես՝ պատառ բախտի ես փա՛ստ ունեմ.

սուր սվինի՛ց - սույլ գնդակի՛ց... քանիցս ինձ ազատել ես

ոսոխ դարձած վհուկներից... մի պահած բախտ հաստա՛տ ունե՜մ:

Տե՛ր, զորացրու հանգաթուխիս երանելի սեգ դալարմամբ,

Սողոմոնից առավել պերճ շնորհակալ` գո՜հ կլինեմ.

կենաց երգով ծիածանվեմ ու հայտնության անձրև դառնամ....

19. 12. 2013 թ.

Աշոտ ՄԻՐԶՈՅԱՆ

Մեկնաբանություններ