ՈՒշացնու՛մ ենք ժողովուրդ, շա՛տ ենք ուշացնում (Լեոնիդ Ազգալդյանի հիշատակին - «Մունքի» տարեդարձի ուրախ առիթով)

«ՄՈՒՆՔ» տեխնադպրոցի համայնքը պետք է իմանա, որ իրենք մտահղացել, նախաձեռնել ու իրականացրել են Անկախության Բանակի հրամանատար Լեոնիդ Ազգալդյանի մինչ օրս չիրագործված ծրագրային նախաձեռնություններից մեկը։

Լեոնիդի հետ ծանոթացանք 1989 թ. ապրիլի 24 - ի մեծ հանրահավաքից հետո։

Նա մոտեցավ ինձ ու վստահ ասաց, որ զենքի մասին ենք խոսելու։

Այդ օրերին Իգոր Մուրադյանն ու Ղարաբաղ կոմիտեն պահվում էին Մոսկվայի բանտերում, իսկ Երևանում պարետային ժամ էր։

Առաջարկության իմաստն այն էր, որ Բաքվից տեղահանված փախստականների մեծամասնությունը բարձրակարգ ինժեներներ ու վարպետներ են։ ՈՒ պետք է միասին լծակներ գտնենք, որ հայկական պետությունը նրանց Հայաստանով մեկ ցրելու փոխարեն կոմպակտ տեղավորի մեկ վայրում, օրինակ Աբովյան քաղաքում, մի գործարանում բոլորին տեղավորի աշխատանքի ու այդ գործարանը վերակազմավորի զենքի ու զինամթերքի արտադրության համար։

ՈՒշանու՛մ ենք ժողովուրդ, շա՛տ ենք ուշանում։

«Մունք» - ի կորիզը այդ պարզ, փայլուն միտքը նախաձեռնում ու իրագործում է սեփական մտահղացմամբ ու ջանքերով 35 տարի հետո, թեկուզ հասարակության, բայց դարձյալ առանց Հայոց պետության գործուն աջակցության։

ՈՒրախալի է, որ միտքը սերունդների հետ պարբերաբար զարթոնք է ապրում, բայց տխուր է, որ մտքի կրողները զոհվում են թշնամու հետ անհավասար կռվում ու չեն տեսնում իրենց նպատակի հաղթանակը։

Պետք է ցանկանք ու ջանանք, որ ազգային զարթոնքը վերաճի ազգային վերածնունդի, ու դրան մասնակցեն ինքնամաքրման զտիչով անցած ժողովրդական լայն զանգվածները։

Հրանտ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

Մեկնաբանություններ