Հովազներս

Հիշում եմ յոթ հովազներիս,

որ դուրս ելան մի առավոտ իմ մրրկահույզ ներաշխարհից -

ազատաբաղձ ու պարզամիտ,

անրջանքով սրբաջրված,

հանդգնությամբ լեցուն՝ նրանք վառ կրքերով բռնված ելան,

ու սրընթաց… կորա՜ն անհայտ եզերքներում -

ասես՝ կոչված բնախույզներ արկածասեր,

հմայվածներ գաղտնահալած…

Նրանք ցայսօր ետ չեն դարձել,-

ու խորհում եմ - գուցե անզուսպ կրակն ընկան,

որ նույն կյանքն է՝ խայթիչ, ունայն լեզվակներով,

կամ էլ՝ նրանց Մանոնան է պատանդառել մի նկուղում…

Չէ՛, անկասկա՛ծ - հովազներ են ծանրամեծար,

նրանց սանձել ու շղթայել հեշտ չէ բնավ,

հավանաբար նրանց շքեղ մի պուրակում

հնարամիտ պիթոններն են հրապուրել

չնաշխարհիկ կանանց տեսքով…

Գիտեմ՝ նրանք կգա՛ն մի օր, ե՛տ կդառնան շնչակտուր

իրենց ոգու, խղճի, արյան օրրանը խայտաճամուկ,–

գուցե լորեր, ծիծեռնակներ ու թիթեռներ դարձած կգա

ամոթահար, խեղճ ու խոնարհ,

հոշոտված ու շանթված կգան,-

բայց ինչ տեսք էլ թե ունենան -

հովազային իրենց վսեմ էաշունչը չժառանգած եթե տեսնեմ,

ես կփակե՛մ նրանց դարձը նենգափոխիկ - ու կսպասե՛մ

էն երազկոտ ու պարզամիտ,

ազտատենչ ու հանդուգն,

էն յոթ անպարտ հովազներիս:

24.05.2025

Հրանտ ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ

Մեկնաբանություններ