«Մարդու մեծությունը նրա տված լույսի մեջ է»

«Մարդու արժեքը իր ունեցածի մեջ չէ, այլ՝ իր տվածի»։

Գարեգին Ա կաթողիկոսի այս խոսքը համահունչ է Աստվածաշնչի այն խոր ճշմարտությանը, որ մարդը չի գնահատվում արտաքինով, այլ՝ սրտի առատությամբ։ «Տվեք, և կտրվի ձեզ» (Ղուկ. 6․38), ասում է Քրիստոսը՝ ցույց տալով, որ իրական հարստությունն այնտեղ է, որտեղ սիրտը բաց է, իսկ ձեռքերը՝ ողորմության մեջ։

Մարդը կարող է շատ ունեցվածք կրել, սակայն քիչ արժեք ունենալ, եթե այդ ամենը չի դառնում բարություն։ Իսկ մի ուրիշը, թեեւ նվազ նյութ ունի, բայց մեծ է հոգով, եթե իր սիրտը տալիս է ամբողջությամբ։ «Մարդը տեսնում է աչքով, բայց Տերն է նայում սրտին» (Ա Թագ. 16․7)։

ՈՒ հենց այդ սրտի մեջ է մարդու ճշմարիտ գանձը։

Ավետարանը հիշեցնում է. «Որտե՜ղ որ է քո գանձը, այնտեղ կլինի և քո սիրտը» (Մատթ. 6․21)։ Գանձը այն չէ, ինչ պահում ենք, այլ այն, ինչ տալիս ենք՝ սեր, աղոթք, կարեկցություն, աջակցություն։

Տվողը նմանվում է Աստծուն, քանի որ Աստված է առաջին Տվողը. «Աստված այնպես սիրեց աշխարհը, որ Իր Միածին Որդուն տվեց» (Հովհ. 3․16)։

Ահա սրբության բարձրագույն ձևը՝ տալ այն, ինչ ամենաթանկն է։

Տվող մարդը չի կորցնում։ Ընդհակառակը՝ «Ով որ ողորմություն է անում, երջանիկ է» (Առակ. 14․21), քանի որ նրա սիրտը լայնանում է, հոգին՝ պայծառանում։ Նա ապրում է ոչ թե «ունենալու», այլ՝ «լինելու» մոտեցմամբ, և հենց դա է մեծությունը։

Ուստի մարդու արժեքը ծնվում է ոչ թե նրանից, ինչ ունի, այլ՝ այն լույսից, որ տալիս է աշխարհին։

Քանի որ ամեն տված բարություն դառնում է հավիտենական հարստություն՝ պահպանված Աստծո ձեռքում։

Օրհնությամբ՝

Տեր Հեթում քահանա ԹԱՐՎԵՐԴՅԱՆ

Մեկնաբանություններ