Արսեն Ջուլֆալակյան. Անշեղորեն բռնել ենք «խաղաղության դարաշրջան» բացելու ուղին

Հայտնի ճշմարտություն է՝ ընկերոջս թշնամին առնվազն չի կարող լինել իմ ընկերը (բարոյականություն ունեցող մարդկանց մասին է):

Նման սկզբունք գործում է նաև միջազգային հարաբերություններում:
Հիմա, երբ կողքից նայում եք մեր քաղաքական ղեկավարության վարքագծին, այդ սկզբունքից զգալի շեղում չե՞ք նկատում. առավել ևս, երբ «կրտսեր ընկերոջ» կարգավիճակում ենք: Կարո՞ղ է այնպես ստացվել, որ հանկարծ կորցնենք մեր «վերջին ընկերոջը» (այդ ընկերը լավն է, թե վատը, արդեն ուրիշ թեմա է): Հատկապես, որ այս պահին նույնիսկ համարժեք ընկերության քիչ թե շատ ռեալ առաջարկ բացարձակ չունենք (թե ինչու՞, դա էլ է առանձին մեծ թեմա):

Անհավանականության չափ նման է 100 տարի առաջ տեղի ունեցած գործընթացներին, երբ, ճիշտ չգնահատելով տեղի ունեցող զարգացումները, ցայտնոտի մեջ ընկել էինք դռնեդուռ, բայց այդպես էլ լսող չեղավ (մանրամասները՝ 1918-1922թթ. պատմության էջերում):
Իսկ այդ նույն պահին Ադրբեջանի նախագահը, որի հետ մենք անշեղորեն բռնել ենք «խաղաղության դարաշրջան» բացելու ուղին, երեկ նորից առիթը բաց չթողեց՝ Հայաստանին թշնամի որակելու համար (ո՛չ ՆԱՏՕ-ի հետ խնդիր ունի, ո՛չ էլ Ռուսաստանի):

Մեկնաբանություններ