«Երեխան պետք է իմանա, որ զինվորները հոգ են տանում իր խաղաղության համար»

Ապրիլյան պատերազմի, սահմանային լարվածության մասին լուրերը, հանրային տրամադրությունները, ընտանեկան քննարկումները, տագնապը այս կամ այն կերպ հասնում են նաև երեխաներին:

«Փսիլայֆ» հոգեբանական աջակցման կենտրոնի ղեկավար, hոգեբան ԼԻԼԻԹ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԸ հիշեցնում է, որ ճգնաժամային իրավիճակում հայտնված հասարակության կարևորագույն մտահոգությունը պետք է լինեն երեխաները, քանի որ նրանք առավել ընկալունակ են, հուզական, անպաշտպան և աշխարհի վատ իրադարձություններին անհաղորդ. «Երեխաներն այս օրերին կորցնում են ամենակարևորագույն պահանջմունքը` ապահովության և անվտանգության զգացողությունը: Լսում են պատմություններ, որտեղ սպանում են կամ սպանվում, հաղթում են կամ պարտվում, տեսնում են սարսափելի տեսարաններ, զգում են մեծահասակների վիշտը, ցավը, տագնապը և խառնաշփոթ վիճակը»:

Հոգեբանն ընդգծում է, որ մեծահասակները, առավել քան սովորական պայմաններում, պետք է լինեն երեխայի կողքին, անկեղծորեն պատասխանեն երեխաների հարցերին` միշտ տալով դրական ելքով լուծման պատասխաններ: Երեխան պետք է իմանա, որ պատերազմից հետո միշտ խաղաղություն է լինում, և որ զինվորները հոգ են տանում իր խաղաղության համար: Կարևոր է նաև երեխային բացատրել, որ պատերազմը տեղի է ունենում մեզնից շատ հեռու: Ինչը հնարավորություն կտա երեխային գծելու անվտանգության սահմանը:
Ամփոփելով իր խոսքը` Լիլիթ Խաչատրյանը մեծահասակներին խորհուրդ տվեց` տունը, որտեղ ապրում է երեխան, դարձնել առաջնային ապահով վայր: «Պետք է երեխայի հետ կազմել իր առօրյա գործունեության պլանը, որը հնարավորություն կտա գիտակցելու, որ ամեն ինչ իր հունով ընթանում է»,- ասաց նա:

Խոսքը, իհարկե, ֆորսմաժորային դեպքերի մասին չէ, երբ երեխան պատերազմը զգում է սեփական մաշկի վրա կամ հարազատերի կորուստների, տարատեսակ ողբերգությունների արդյունքում: Տրավման, վշտի ապրումը հոգեբանական խորքային, բազմաֆունկցիոնալ միջամտություն են պահանջում:

Արմինե ՍԱՐԳՍՅԱՆ

Հեղինակի նյութեր

• Պատմության վկաները
• Վերացող ծաղիկներ
• Ձեռք մեկնելու գաղափարը առաքելության վերածվեց
• «Մի նայեք, որ փոքր է մեր երկիրը, եթե արդուկով այս սարերը հարթեցնեք, Չինաստանից մեծ կլինի»
• «Բանկ օտոման» գործողությունը ժամանակին ցնցել էր ամբողջ Եվրոպան
• «Դրսից մեզ վրա կա­րող են ազ­դել միայն ներ­սի գոր­ծիք­նե­րով»
• «Ե­րե­սուն տա­րի ձգ­վեց մեր ան­կա­խու­թ­յան պատ­մու­թ­յու­նը, մենք շա­հե­ցի՞նք»
• Մշա­կույ­թը հեռ­վից հե­ռու պահ­պա­նե­լու հույ­սով
• Անի­մա­ցիան, աշ­խարհն ու մենք
• «Մեր տա­րածք­նե­րը փոք­րա­ցան, ո­րով­հետև այդ­պես էլ չհաս­կա­ցանք, որ պետք է խմենք մեր բա­ժա­կով»
• Արվեստի ուժը
• Նոր մա­տե­նա­շա­րը ներ­կայաց­նում է արևմտա­հայ և ս­փ­յուռք­յան գրող­նե­րի
• Բե­մը կեն­դա­նու­թ­յուն է ստա­նում ա­ռայժմ միայն մա­նուկ­նե­րի հա­մար
• «Գիրք սիրողների համար սա իսկական մկնդեղ է` հյութեղ ու անտանելի»
• Հա­մաշ­խար­հա­յին դա­սա­կան­նե­րի ստեղ­ծա­գոր­ծու­թ­յուն­նե­րը՝ դու­դու­կով
• «Բնակ­չու­թ­յու­նը պատ­րաստ չէ, բայց տար­վում են աշ­խա­տանք­ներ»
• Ամա­նո­րի գի­շե­րը դի­մա­վո­րե­լու են ե­կե­ղե­ցում
• «Ջա­զի մեջ զգաց­վում է ապ­րածդ ժա­մա­նա­կաշր­ջա­նը»
• «Ե­թե չլի­ներ Փե­լե­շ­յա­նը, կար­ծում եմ, դեռևս գտած չէի լի­նի կի­նո­յում իմ ու­ղին»
• «Հու­շար­ձան­ներն այդ տա­րածք­նե­րի պատ­կա­նե­լու­թ­յան անձ­նագ­րերն են»

Մեկնաբանություններ