Միլիարդանոց ցինիզմ

Ես փաստեր չունեմ, բայց ներքին համոզմունք ունեմ, որ Հանապետականն ու Բարգավաճը փող բաժանում են: Ներքին համոզմունքս ձևավորվել է այս ուժերի առաջնորդների հրապարակային վարքագծից: «Եթե մենք ընտրվենք» նախաբանով երեք կամ տասնհինգ միլիարդանոց ներդրումային խոստումներն` իրենց բնույթով, ընտրակաշառքի դրսևորում են: Այս դեպքում` փորձում են ժողովրդին «բիրիքով» գնել:

Քարոզարշավի «միլիարդանոց» վերջաբանն արդեն դատապարտել է այս ընտրությունները` քաղաքական և բարոյական առումով: Երբ չկա ծրագրային մրցակցություն, ընտրողների մեծամասնությունը քվեախցում քվեարկելու է ընտրակաշառքի կամ խոստացված միլիարդների շարժառիթներով: Ընտրական գործընթացը վերածվել է աճուրդի ու` ոչ այնքան ռեյտինգայինների, որքան` հրապարակային դեմքերի վարքագծի հետևանքով:
Մեզ նաև լյումպենացնում են` մեր դիրքորոշման վրա ազդելով Մոսկվայից եկած կիսակրիմինալ գործարարներով կամ արաբական շեյխերից ստացված զանգ-«մուղամներով»:
Անցյալ ամբողջ տարվա ընթացքում Հայաստանում կատարվել է ընդամենը 200 միլիոն դոլարի արտաքին ներդրում (հարևան Վրաստանում` հինգ միլիարդ դոլարի), և այս ֆոնին` ցինիզմ է միլիարդների մասին խոսելը, ընտրողին ծաղրելը:

Աճուրդներում հաճախ է բլեֆ լինում` «գին գցելու» կամ օպոնենտի ծրագրերը խառնելու համար: Միլիարդների մասին ցրույցներն այդ բլեֆի շարքից են:

Սարգիս ԱՐԾՐՈՒՆԻ

Մեկնաբանություններ