«Ռուսը մեր բարեկա՞մն է, թե՞ թշնամին, իսկ ամերիկացին կփրկի՞». այս հարցը, իմ կարծիքով, տալիս են կամ հիրավի ազնիվ մարդիկ, կամ ուղղորդված քարոզիչները, որոնք հաճախ իրենք էլ չեն պատկերացնում հարցի խորությունը, դե գործ է՝ անում են։
Այն, ինչի մեջ «ժողովրդավարական արևմուտքը» ներքաշել է Հայաստանին, անթաքույց ցինիզմով կոչել է «անկախության և ինքնիշխանության համար» պայքար: Այդ «պայքարի» առաջին մասն ավարտվեց և բոլորս տեսանք արդյունքը և երկար-բարակ բացատրելու հարկ չկա:
Որ օտարամոլ եք, ռուսաֆոբ կամ արևմտաֆոբ՝ քաղաքական դիրքորոշում է, խնդիր չեմ տեսնում։
Կյանքիս լավագույն տարիները ծախսել եմ այդ ոլորտում իմը ներկայացնելու, համբերատար բանավիճելու, ինչպես նաև սուր, բայց կոռեկտ հակադարձելու վրա։
Մեր պետությունը զավթած անհայրենիքների խմբակի ներկայացուցիչն է խոսում, թե Հայոց աշխարհի գլխին եկած ահասարսուռ այս աղետի «մեղավորը բոլորս ենք», «պիտի լինենք միասնական։
Հայ-ռուսական հարաբերությունները շարունակվում են լարված մնալ:
Գրեթե ամենօրյա ռեժիմով՝ զախարովյան լիրիկաների, պեսկովյան հեգնանքների, մեդվեդևյան խոհա-փիլիսոափայությունների ու լավրովյան խրատների ականատեսն ենք:
Պահպանողական կուսակցությունը (ՊԿ) հիմքեր ունի վիճարկելու Հայաստանի Հանրապետության անձնագիրը կրող Սամվել Շահրամանյանի՝ Լեռնային Ղարաբաղի (Արցախի) Հանրապետության գոյությունը դադարեցնելու, գերատեսչական ենթակայության բոլոր պետական հիմնարկները և կազմակերպությունները լուծարելու մասին 2023 թվականի սեպտեմբերի 28-ի հրամանագրի օրինականությունը, քանի որ`
Երկրորդ աշխարհամարտի արդյունքները ժամանակին Չերչիլն այսպես էր բնորոշել իր երկրի համար. «Հաղթանակ և ողբերգություն»։ Առաջին արցախյան պատերազմին հաջորդած ժամանակաշրջանն էլ մեզանում կարելի է հենց այսպես բնորոշել։
Ինչպես հիշում ենք՝ 2024 թ. ԱՄՆ նախագահական ընտրությունների քարոզարշավում Թրամփի հիմնական քարոզչական թեզերը Բայդենի վարչակազմի արտաքին քաղաքականության կոշտ քննադատությունը և ուկրաինական պատերազմում անհեռանկար ու երկրի համար տնտեսական վնասաբեր արդյունքներն էին...