Հինգ տարի առաջ, հինգ տարի հետո

Հունիսի 8-ի վաղ առավոտյան Ֆրանսիայի նախագահ Մակրոնը պաշտոնապես շնորհավորել է Փաշինյանին՝ հաղթանակի կապակցությամբ։

«Ընդունեք իմ ջերմ շնորհավորանքները, սիրելի

Նիկոլ Փաշինյան, օրենսդրական

ընտրություններում այս համոզիչ հաղթանակի առթիվ։ Ես ուրախ եմ շարունակել աշխատել Ձեզ հետ՝ մեր ժողովուրդների շահերին ծառայող համագործակցությունն ավելի ամրապնդելու, խաղաղությանը և Հայաստանի ինքնիշխանությանը աջակցելու, ինչպես նաև Եվրոպայի հետ մերձեցումն առաջ մղելու համար»։

Հունիսի 10-ին հրապարակային շնորհավորանքով Փաշինյանի հաղթանակին իր աջակցությունն է հայտնել ԱՄՆ-ի նախագահ Թրամփը: «Շնորհավորում եմ Նիկոլ Փաշինյանին Հայաստանի ազգային ընտրություններում նրա համոզիչ հաղթանակի առթիվ։ Ես շատ հպարտ էի, որ աջակցել եմ նրա վերընտրությանը և կասկած չունեմ, որ նրա առաջնորդությամբ գեղեցիկ Հայաստանը կհասնի մեծության և հաջողության այնպիսի մակարդակների, որոնք կգերազանցեն բոլորի ամենահամարձակ սպասումները»։

Հունիսի 11-ին, առաջին անգամ հայ-թուրքական հարաբերությունների պատմության մեջ, ՀՀ իշխանություններին ուղերձ է հղել Թուրքիայի նախագահ Էրդողանը: Իր և թուրք ժողովրդի անունից նա սրտանց շնորհավորել է Փաշինյանին և հաջողություն է մաղթել երրորդ անընդմեջ կառավարության ձևավորման գործում, վստահություն հայտնելով, որ նա հաստատակամ կլինի տարածաշրջանում խաղաղության ու կայունության հաստատմանն ուղղված տեսլականի նկատմամբ։

Նորից ուշադրություն դարձրեք հաջորդականությանն ու շնորհավորանքների բովանդակային կողմին:

Եվրոպա, Միացյալ Նահանգներ, Թուրքիա:

Ռուսաստանն առայժմ լուռ է:

Փոխարենը՝ ի՜նչ սիրազեղ է Մակրոնը (երևի սրտիկ էլ է ուղարկել): Հասկանալի է՝ «Եվրոպայի հետ մերձեցումն առաջ մղելու» հույժ կարևոր խնդիր կա։

Բա Թրա՜մփը. հպարտության ի՜նչ ալիքներ են հորդում նրանից: Դա էլ կարելի է հասկանալ. «Թրամփի ուղով» անշեղորեն ընթացող Փաշինյանից «բոլորի ամենահամարձակ սպասումները գերազանցող» խելակորույս ցատկի են սպասում:

Ինչ վերաբերում է Էրդողանի սրտագին արձագանքին, այն առավել քան կանխատեսելի էր: Իսկը կնքահոր հրճվանք՝ հնազանդորեն կառավարելի սանիկի գրանցած արդյունքների նկատմամբ: «Մեծ Թուրանի» տեսլականը մի շոշափելի հանգրվանով էլ է առարկայանում:

Իսկ Ռուսաստանը դեռ սպասում է, չի շտապում վերաբերմունք արտահայտել արևմտա-թուրքական օրակարգով կազմակերպված-անցկացված-հաշվառված ընտրությունների առնչությամբ: Վերջնական արդյունքների ամփոփմանն է սպասում: Ընտրություններում անցողիկ շեմը հաղթահարած ընդդիմադիր ուժերն էլ են սպասում: Թե ինչ ներխոհանոցային զարգացումներ կլինեն հունիսի 14-ին նախորդող այս մի քանի օրերի ընթացքում, պարզ կլինի արդյունքների պաշտոնական հրապարակումից հետո:

Համարձակվեմ կանխատեսել, որ արտառոց ոչինչ էլ չի լինի: Ռուսաստանն այդքան անհեռատես չէ, որ ուկրաինական չավարտված պատերազմի պայմաններում առճակատման գնա հավաքական Եվրոպայի, ԱՄՆ-ի, առավել ևս, Թուրքիայի հետ: Պուտինը հեռախոսով շնորհավորանքի մի քանի չորուցամաք խոսք կասի Փաշինյանին, չի մոռանա ընտրախախտումների մասին նույնքան ժլատ ձևակերպումներ անել, և վերջ: Ընդդիմությունը կվերցնի մանդատները ու կպատրաստվի հայրենիքի փրկության ծրագիրը օրենսդրորեն առաջ մղելու կառուցողական գործին:

Ամբողջ հինգ տարի կա առջևում:

Կարգին էլ ժամանակ է:

Լիլի Մարտոյան