Հրապարակախոսական այս հոդվածը 15 տարվա վաղեմություն ունի։ Գրվել է 1999-ի հոկտեմբերի 27-ին Ազգային ժողովում տեղի ունեցած հրեշավոր սպանդից անմիջապես հետո, ուստի կոշտ շեշտադրումներն ու խիստ որակումները պատահական չեն։
Ըստ ձեզ, եռյակ-քառյակ բազմանկյո՞ւնն է ալեկոծել ժողովրդին` դուրս բերել հրապարակ և փողոց։ Իշխանական օթյակներից անվերջ հնչող և երկրի ցավն այդպես էլ չամոքող հրովարտակներն են մեզ մղում ընդվզման։
Սահմանադրական փոփոխությունների հայեցակարգը հոկտեմբերի 15-ին ներկայացվեց հանրապետության նախագահին, դրանից երկու օր հետ Սերժ Սարգսյանի մամլո խոսնակը հայտարարեց, որ փաստաթղթի վերաբերյալ վերջնական դիրքորոշում կհայտնվի միայն մյուս տարվա փետրվար-մարտ ամիսներին:
Խոստովանում եմ, որ ինքնակամ մասնակցել եմ հոկտեմբերի 10-ի հանրահավաքին։ (Խոստանում եմ մասնակցել բոլոր մյուս հանրահավաքներին, հանրային երթերին և այլն, որ պաշտոնները բաշխելիս հերթի վերջում չլինեմ։ Ի դեպ, ակնկալիքներիս բարձրագույն մակարդակում ինձ տեսնում եմ ՀՀ գալիք վարչապետի խորհրդականի պաշտոնում։
Ռուսաստանի Դաշնային խորհրդի միջազգային գործերի հանձնաժողովի փոխնախագահ Վլադիմիր Ջաբարովը հույս է հայտնել, որ Եվրասիական միությունը կընդլայնվի նոր երկրների անդամակցությամբ:
Հայոց լրատվամիջոցները պարզապես «քարուքանդ» արեցին Գագիկ Ծառուկյանի՝ «Նեզավիսիմայա գազետային» տված հարցազրույցը: Հետաքրքրական է, որ նա իր ռուսամետ դիրքորոշումները հրապարակել է վաղուց արդեն ոչ անկախ, ու ավելի շուտ հակապուտինական թերթում: Երևի մարդն անտեղյակ է եղել այս իրողությանը։ Սա՝ ի միջի այլոց:
Այսօր հանրահավաք է, և հնարավոր է, որ դեյուրե Ազատության, դեֆակտո էլ Թատերական հրապարակում արմատական հրովարտակներ հնչեն։ Այսինքն՝ հրապարակը համապատասխանի իր առաքինի կոչմանը, դեյուրե և դեֆակտո դառնա ԱԶԱՏՈՒԹՅԱՆ հրապարակ։
Սույն վեհադղորդ հասկացությունը հայ իրականություն ներխուժեց երկիրը «երկիր դարձնող» ցրտի, մթի և հանրահավաքների հետ։ (Խորհրդային տարիներին ինձ թվում էր, թե ընդդիմության արմատը ոչ թե դիմությունն է, այլ ընդեղենը)։
Հռոմի Պապի կեցությունը Հայաստանում պռոեկտելու անհրաժեշտությունը
Նորին Սրբություն Հռոմի Պապ Ֆրանցիսկոսը հայտարարել է, որ Հայաստան գալը իր սրտի ցանկությունն է: Միշտ առանձնակի ակնածանքով է վերաբերվել այս Մեծ Հոգևորականին և 2015թ. նրա գալիք այցը Հայաստան այս մտորումների առիթը տվեց ինձ:
Բայց այս տարիներին չեմ հիշում մի դեպք, մի Սեպտեմբերի 21, որ գործող ու նախկին նախագահները, ներկա ու նախկին իշխանավորները միասին տոնեն Անկախության օրը՝ դնելով պետականության ավանդույթի կարևոր հիմքերից մեկը:
Գլոբալ աշխարհաքաղաքական պայքարը ազդեցության, հարստության և ռեսուրսների համար եղել է, կա և կլինի անողոք, անկախ նրանից, հաղթելն ու պարտվելը եղել են տաք, թե սառը պատերազմում։
Սառը պատերազմում պարտված Ռուսաստանի նկատմամբ հաղթող Արևմուտքի անողոք վերաբերմունքը ԽՍՀՄ-ի մնացորդների, այդ թվում՝ ռուսների նկատմամբ, մեր աչքի առաջ է...