Նայում ես Ազգային ժողովի այսօրվա դահլիճի այդ անդեմ ու ոչինչ չարտահայտող դեմքերին ու ակամայից հարց ես տալիս՝ որտե՞ղ ենք սխալվել։ Հայացքների մեջ՝ անսահման դատարկություն, դեմքերին՝ անտարբերություն ու ոչ մի մտավոր ճիգ...
Տարեթիվը՝ 2045 թ․ (թեև դահլիճում բոլորը վստահ էին, որ 2026-ն է)։
Ազգային Ժողովի նորընտիր կազմն ուներ կատարյալ երկրաչափական ու աշխարհաքաղաքական հավասարակշռություն...
Տեսարան 1: Անտիոքի դքսության արքունիք
Անտիոքի դքսության շլացուցիչ, մռայլ ու վեհաշուք արքունական դահլիճը։ Հնչում է միջնադարյան կոպիտ, բայց տոնական երաժշտություն...
Ներկայիս հիբրիդային պատերազմներում էկրանը վաղուց այլևս ժամանցի վայր չէ։ Այն դարձել է աշխարհաքաղաքական ազդեցության և հոգեբանական նվաճման հզորագույն հարթակ...
2026-ի հուլիսի 6-ին, արևագալից մինչ արևամար ձգված՝ «տեսարաններ առանց հացի» պրիմիտիվ շոուի ֆոնին, բեմում շուրջպարի էին դուրս եկել աղքատության հոգեբանությունն ու Ֆրիդրիխ Նիցշեի «ռեսենտիմենտ» հասկացությունը...
«TurkDizi» կոչված համակարգը ընդամենը մեկ-երկու տասնամյակում աշխարհին պարտադրեց էկրանային նվաճողականության այնպիսի մոդել, որտեղ չկան ոչ միայն հզոր դրամատուրգիա, այլև բարդ կամ բազմաշերտ մարդկային կերպարներ...
«Կինոն զենք է... Հա, մի զարմացիր: Աշխարհում ամեն պահ դաժան, լրատվական պատերազմ է, ու ամենօրյա ճակատամարտում կինոն մեծ զենք է, որը, ցավոք, Հայաստանում աչքաթող է արված...
«Որտեղ թուրքի գերեզմանաքար կա, այդ տարածքը մեր հայրենիքն է» («Türk’ün mezar taşının olduğu yer bizim vatanımızdır!»),- հակառակորդի արյունը հեղելով, բեմականացված պաթոսով փիլիսոփայում է ձիուն նստած Օսմանը...
Ադրբեջանում հասարակությունը վատ աչքով է նայում օկուպացված Արցախին։ Հատկապես Արցախի տարածքում ծառայողները, նրանց ծնողները կարծում են, թե իրենք հայտնվել են դժոխքում։ Երեկվանից սոցցանցերի ադրբեջանական տիրույթում զայրույթ և անեծք է պտտվում սեփական բանակի հրամկազմի հասցեին։ Հատկանշական է, որ ալիևների դինաստիան սուր քննադատության է ենթարկվում միայն նրանց կողմից, ովքեր չեն բնակվում Ադրբեջանում...