Հրաչյա ՍԱՐԳՍՅԱՆ. Ինչպե՞ս է, որ դուք այդ հիվանդությունների կրողը չեք

Չգրել, չեմ կարող, որ հետո չափսոսամ:
Տարբեր տրամաչափի գրիչներին կոչ եմ անում ձեռնպահ մնալ Ազգին պիտակավորելու թուլությունից, առավել ևս, բացասական որակումներ տալով կամ էլ ախտորոշելով բացառապես անհատին բնորոշ հիվանդությամբ ախտահարված լինելու մասին:
Խոսքս պարզաբանեմ. իսկապես ուզում եմ հասկանալ բոլոր նրանց, ովքեր հայտարարում են, թե հայ ազգը ծանր հիվանդություններից, ներքին անհամաձայնությունից, «արտագաղթային վարակից», հոգեկան խեղման աստիճանի որկրամոլությունից այնքան է կքվել, որ հայտնվել է ինքնաոչնչացման վիճակում:
Մեկը հարցնող լինի, իսկ ինչպե՞ս է, որ դուք այդ հիվանդությունների կրողը չեք:
Նորից կրկնեմ միտքս. ներքին անհամաձայնությունը, «արտագաղթային վարակը», հոգեկան խեղման աստիճանի որկրամոլությունը չի կարելի դիտարկել որպես ազգային հատկանիշ, որովհետև, ի գիտություն նորաթուխ ազգագետների (նկատի չունեմ տարիքը), պիտի փաստել. ի վերուստ սահմանված ԱԶԳԱՅԻՆԻՆ բնորոշ է՝ համերաշխությունը. հայրենիքի, ասել է թե, հայրենի տարածքի նկատմամբ բնական կապվածությունը. հայրենակիցների պահանջմունքների բավարարմանը նպաստող կենսակերպը:
Հետևաբար, հարգելի հայրենակից, անթույլատրելի է քեզ և ինձ համար պաշտելի ԱԶԳ ընկալումը որևէ բացասական պիտակավորման ենթարկելը:

Մեկնաբանություններ