«Մթնշաղն ինձ համար լուսաբացի փուլ է»

«Ջրահարս», «Մթնշաղ», «Կարոտ», «Անգույն լռություն», «Դեպրեսիա»…Այս երգերով է ներկայանում երիտասարդ երգահան Վահրամ Մթնշաղը: Նա ունի նաև գործիքային ստեղծագործություններ: Մանագիտությամբ` բժիշկ է:

-Ինչո՞վ են առանձնանում երգերդ:
-Դժվար է ասել, գրելիս փորձում եմ երգի մեջ դնել այն, ինչ հարազատ է ինձ, առանց կամուկացի, առանց շրջանակների մեջ մտնելու:
-Ովքե՞ր են երգերիդ առաջին ունկնդիրները:
-Սկզբում ինքս ինձ համար էի կատարում դրանք, դժվար էր մերկանալը` ապրումների առումով: Հետո ներկայացրեցի ուսանողական շրջանակներում:
-Երգել ապրե՞լ է նշանակում:
-Երգելը հոգու անհասկանալի ցանկություն է: Դիմացինիդ ստիպում ես նայել քո առանցքից, ինքնարտահայտվում ես, ձեռք մեկնում, գայթակղեցնում, հիասթափեցնում:
-Բացի երգից, ինչո՞վ ես զբաղվում:
-Սիսիանի առանձին գումարտակի բուժկետի պետ եմ, բժշկական ծառայության ավագ լեյտենանտ:
-Իսկ հենց Սիսիանում համերգներ չե՞ս ունեցել:
-Ընկներներս Գորիսում կազմակերպում են համերգներ, մասնակցել եմ: Սիսիանում ծանոթացել եմ հրաշալի մարդկանց հետ: Հաճախ ենք հավաքվում արվեստանոցում, խոսում ենք, քննարկում, նվագում, երգում: Ջերմ է:
-Ինչո՞ւ Մթնշաղ:
-ՈՒսանողական տարիներին դասերի ժամին կամ քնում էի կամ նկարում: Ռոմանտիկ էր: Բեմ էի նկարում, երեք կիթառահարներ, իսկ վերևում գրում էի` «Մթնշաղ»: Ավելի ուշ սկսեցի երգել ու կիթառ նվագել: Դա իմ մթնշաղն էր, անցում` խավարից դեպի լույս: Գուցե հայերեն չի հնչում, բայց մթնշաղն ինձ համար լուսաբացի փուլ է:

-Հեղինակային երգը ավելի շատ ունկնդիր ունի քաղաքո՞ւմ, թե մարզերում:
-Մարզերում ավելի շատ են «քաղցած» ունկնդիրները:
-Հեղինակ-կատարողների նոր սերունդ կա: Շփվո՞ւմ եք, լսո՞ւմ եք իրար:
- Գրեթե բոլոր երիտասարդ հեղինակ-կատարողները ընկերներս են` Հարություն Ապրեյանը, Վարդան Գալստյանը, Ռուբեն Դալլաքյանը:
-Երազներիդ մասին…
-Երազներիս մասին երևի չբարձրաձայնեմ, թեև բոլորն է իրականանում են:

Ճեպազրույցը` Արմինե ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ

Հեղինակի նյութեր

• Պատմության վկաները
• Վերացող ծաղիկներ
• Ձեռք մեկնելու գաղափարը առաքելության վերածվեց
• «Մի նայեք, որ փոքր է մեր երկիրը, եթե արդուկով այս սարերը հարթեցնեք, Չինաստանից մեծ կլինի»
• «Բանկ օտոման» գործողությունը ժամանակին ցնցել էր ամբողջ Եվրոպան
• «Դրսից մեզ վրա կա­րող են ազ­դել միայն ներ­սի գոր­ծիք­նե­րով»
• «Ե­րե­սուն տա­րի ձգ­վեց մեր ան­կա­խու­թ­յան պատ­մու­թ­յու­նը, մենք շա­հե­ցի՞նք»
• Մշա­կույ­թը հեռ­վից հե­ռու պահ­պա­նե­լու հույ­սով
• Անի­մա­ցիան, աշ­խարհն ու մենք
• «Մեր տա­րածք­նե­րը փոք­րա­ցան, ո­րով­հետև այդ­պես էլ չհաս­կա­ցանք, որ պետք է խմենք մեր բա­ժա­կով»
• Արվեստի ուժը
• Նոր մա­տե­նա­շա­րը ներ­կայաց­նում է արևմտա­հայ և ս­փ­յուռք­յան գրող­նե­րի
• Բե­մը կեն­դա­նու­թ­յուն է ստա­նում ա­ռայժմ միայն մա­նուկ­նե­րի հա­մար
• «Գիրք սիրողների համար սա իսկական մկնդեղ է` հյութեղ ու անտանելի»
• Հա­մաշ­խար­հա­յին դա­սա­կան­նե­րի ստեղ­ծա­գոր­ծու­թ­յուն­նե­րը՝ դու­դու­կով
• «Բնակ­չու­թ­յու­նը պատ­րաստ չէ, բայց տար­վում են աշ­խա­տանք­ներ»
• Ամա­նո­րի գի­շե­րը դի­մա­վո­րե­լու են ե­կե­ղե­ցում
• «Ջա­զի մեջ զգաց­վում է ապ­րածդ ժա­մա­նա­կաշր­ջա­նը»
• «Ե­թե չլի­ներ Փե­լե­շ­յա­նը, կար­ծում եմ, դեռևս գտած չէի լի­նի կի­նո­յում իմ ու­ղին»
• «Հու­շար­ձան­ներն այդ տա­րածք­նե­րի պատ­կա­նե­լու­թ­յան անձ­նագ­րերն են»

Մեկնաբանություններ