«Անցյալը ես կարոտեցի, այնտեղ կարգին տղերք շատ կան»

«Արտֆեստ» փառատոնի շրջանակում ցուցադրված Աննա ԲԱԲԱՅԱՆԻ` «Դեռ կհանդիպենք, տղերք» ֆիլմը Արցախյան գոյամարտի ու մեր կողքին ապրող հերոսների մասին է: Ֆիլմում նկարահանվել են Դավիթ Ամալյանը, Գագիկ Գինոսյանը և Տարոն Տոնոյանը:

«Ես ինքս պատերազմին դեմ եմ,- ասում է Դավիթ Ամալյանն ու հավելում,- ողջ մնացածներն ուղղակի ջերմության կարիք ունեն, բայց իրականում տղերքը, որ չկան, երևի թե իրենք էլ ջերմության պակաս ունեն»:

«Երբեմն երազում կրակոցի ձայներ եմ լսում, այն զորեղությունը, որ զգում էիր, որ կողքիդ քեզնից ավելի զորեղ տղամարդիկ են, քեզանից ավելի հաղթական ոգեղենություն ունեցող, դա ոչ մի բառով բացատրել հնարավոր չէ և ոչ մի ձևով հնարավոր չէ վերադարձնել»,-պատերազմյան իր վերապրումներն է նկարագրում Գագիկ Գինոսյանը:

Ֆիլմը խաղաղության ու անավարտ պատերազմի մասին է: Իրար են հաջորդում պատերազմի դրվագները, անմահացած հերոսները, ռազմի դաշտում ծնվող երգն ու ծիծաղը, անպատերազմ կյանքի տխրությունն ու ազատամարտիկի խոստումը ընկերներին` «դեռ կհանդիպենք, տղերք»:
Պատերազմի արհավիրքը տեսած բժիշկը պիտի խոստովանի, որ կյանքն իրենը թելադրում է, սկզբում արտասովոր էր թվացել, բայց հետո դարձել է օրինաչափ: Նույն օրը նույն գյուղում և զոհվածի թաղում է եղել, և հարսանիք, երկուսին էլ մասնակցել են, մի տեղ տխրել են, մի տեղ երգել, պարել, ուրախացել են, առանց դրա անհնար է, կմեռնի ժողովուրդը պարզապես: Տարոն Տոնոյանը` որպես բժիշկ պիտի ասի, որ պատերազմը չարիք է, երբ քո հարազատ ընկերը սեղանի վրա է ու չես կարողանում կյանքը փրկել, դա շատ ծանր բան է: Պիտի հիշեցնի նաև, որ մեր իրականության մեջ պատերազմը չի ավարտվել:

Այդ իրականության մասին են խոսում ազատամարտը ապրած հերոսները: Իրականություն, որտեղ Դավիթ Ամալյանն իր երգում ասելու է` «Անցյալը ես կարոտեցի, այնտեղ կարգին տղերք շատ կան»:

Արմինե ՍԱՐԳՍՅԱՆ

Հեղինակի նյութեր

• Պատմության վկաները
• Վերացող ծաղիկներ
• Ձեռք մեկնելու գաղափարը առաքելության վերածվեց
• «Մի նայեք, որ փոքր է մեր երկիրը, եթե արդուկով այս սարերը հարթեցնեք, Չինաստանից մեծ կլինի»
• «Բանկ օտոման» գործողությունը ժամանակին ցնցել էր ամբողջ Եվրոպան
• «Դրսից մեզ վրա կա­րող են ազ­դել միայն ներ­սի գոր­ծիք­նե­րով»
• «Ե­րե­սուն տա­րի ձգ­վեց մեր ան­կա­խու­թ­յան պատ­մու­թ­յու­նը, մենք շա­հե­ցի՞նք»
• Մշա­կույ­թը հեռ­վից հե­ռու պահ­պա­նե­լու հույ­սով
• Անի­մա­ցիան, աշ­խարհն ու մենք
• «Մեր տա­րածք­նե­րը փոք­րա­ցան, ո­րով­հետև այդ­պես էլ չհաս­կա­ցանք, որ պետք է խմենք մեր բա­ժա­կով»
• Արվեստի ուժը
• Նոր մա­տե­նա­շա­րը ներ­կայաց­նում է արևմտա­հայ և ս­փ­յուռք­յան գրող­նե­րի
• Բե­մը կեն­դա­նու­թ­յուն է ստա­նում ա­ռայժմ միայն մա­նուկ­նե­րի հա­մար
• «Գիրք սիրողների համար սա իսկական մկնդեղ է` հյութեղ ու անտանելի»
• Հա­մաշ­խար­հա­յին դա­սա­կան­նե­րի ստեղ­ծա­գոր­ծու­թ­յուն­նե­րը՝ դու­դու­կով
• «Բնակ­չու­թ­յու­նը պատ­րաստ չէ, բայց տար­վում են աշ­խա­տանք­ներ»
• Ամա­նո­րի գի­շե­րը դի­մա­վո­րե­լու են ե­կե­ղե­ցում
• «Ջա­զի մեջ զգաց­վում է ապ­րածդ ժա­մա­նա­կաշր­ջա­նը»
• «Ե­թե չլի­ներ Փե­լե­շ­յա­նը, կար­ծում եմ, դեռևս գտած չէի լի­նի կի­նո­յում իմ ու­ղին»
• «Հու­շար­ձան­ներն այդ տա­րածք­նե­րի պատ­կա­նե­լու­թ­յան անձ­նագ­րերն են»

Մեկնաբանություններ