Ո՞վ է պատասխան տալու երեխաների թունավորման համար

Եղվարդի թիվ 1 մանկապարտեզում թունավորված երեխաները հիվանդանոց են տեղափոխվել բարձր՝ 39.5 աստիճան ջերմությամբ, փսխումներով և փորլուծությամբ։ Մանկապարտեզի գործունեությունը կասեցված է՝ մինչև քննության ավարտն ու հանգամանքների պարզաբանումը: Եղվարդում իսկական խուճապ է, թունավորված երեխաների թիվը հասնում է վեց տասնյակի, անգամ առողջ երեխաների ծնողները տագնապած դիմում են հիվանդանոց:
Գործ ունենք երեխաների զանգվածային թունավորման փաստի հետ, ու այս ամենը կարող էր ունենալ ավելի տխուր, նույնիսկ՝ ողբերգական հետևանքներ:
Թունավորման հետևանքները պետք է պարզվեն, մեղավորները պատժվեն, որովհետև սա հերթական վկայությունն է այն բանի, որ գրեթե բոլոր ոլորտներում կաղում է կառավարման արդյունավետությունը, նորմալ մենեջմենթը:
Մանկապարտեզները գտնվում են համայնքային ենթակայության ներքո, ու Եղվարդում տեղի ունեցածը ստիպում է խորհել տեղական ինքնակառավարման մարմինների գործունեության, դրանց թափանցիկության մասին:
Հատկապես մարզերում տեղական կառավարման մարմինները ձևավորվում են բնավ էլ ոչ մրցակցային միջավայրում՝ հաճախ դուրս լինելով հասարակական նվազագույն վերահսկողությունից, կորցնելով հաշվետվողականությունն ընտրողների առջև:
Այս ամենը դեգրադացնում է տեղական իշխանություններին, անդրադառնում նրանց գործունեության արդյունավետության վրա, պարարտ հող ստեղծում՝ կոռուպցիոն ռիսկերի առաջացման կամ հանցավոր անտարբերության համար: ես չեմ պնդում, որ Եղվարդում հենց նման դրսևորումների հետ գործ ունենք, բայց մոտ վաթսուն երեխայի թունավորումն այլ ենթադրություների տեղիք չի տալիս:
Ու միայն իրավական գնահատականները բավարար չեն, որովհետև դրանք սահմանափակվում են կոնկրետ դեպքով ու հանգամանքներով, կոնկրետ տարածքով ու պաշտոնյաներով: Հարկ է լրջորեն մտածել տեղական ինքնակառավարման արդյունավետության բարձրացմանն ուղղված միջոցառումների իրականացման մասին: Կոնկրետ միջադեպի մեղավորների պատասխանատվության հարցը կարևոր է, սակայն ավելի կարևորը նման երևույթների բացառումն է: Ի վերջո, գործ ունենք երեխաների հետ:

Սուրեն ՍՈՒՐԵՆՅԱՆՑ

Հեղինակի նյութեր

• ՏԻՄ ընտրություններն ու Փաշինյանի ավտորիտար «ախորժակը»
• «Ժողովրդավարության» անունից՝ ընդդեմ ժողովրդավարության
• Փաշինյանի ռուսական «նահանջը». ռազմավարական շրջադա՞րձ, թե՞ ժամանակ շահելու մարտավարություն
• Երբ պատմության վերաշարադրումը դառնում է քաղաքական ալիբի
• Քաղաքական պատասխանատվության դեֆիցիտը. Ղազախստանի և Հայաստանի համեմատությունը
• Օխլոսի «արքան» պատերազմից հետո դարձավ կոլոբորանտ
• Ի՞նչն է Ուայթ-Քեյնին տարել Մայր Աթոռ
• Ինչո՞ւ է շտապում Ալիևը
• Ադրբեջանցի զինծառայողի «աննկատ զբոսանքը»՝ մինչև Շաքի
• «Արևմտյան Ադրբեջանի» օրակարգը տեղափոխվում է ՄԱԿ․ ո՞ւր է Փաշինյանի «անշրջելի խաղաղությունը»
• ԵԽԽՎ զեկույցը․ ապտակ՝ Փաշինյանի իշխանության լեգիտիմությանը
• Պատերազմ, որը կարող էր չլինել. ինչո՞ւ չեմ ներում Փաշինյանին
• TRIPP․ չփարատված մտահոգություններ
• Միակ «ճշմարտության» վտանգավոր ճանապարհը. Փաշինյանը սպանում է քաղաքականությունը
• Բա որ քո հետևից գոռան «նարկոշ» կամ «բառիգ» Արթուր
• ԿԲ նախագահի «ապոկալիպտիկ» սցենարը
• Ինչո՞ւ Բաքուն այլևս չի «խնայում» Փաշինյանին
• «Նժդեհի» միֆազերծումը
• Փաշինյանի հերթական մանիպուլյացիան. բացահայտում Բրյուսելից
• Բազմաթիվ հայրենասերների համար սեփական պետությունը դառնում է օտար ու բովանդակազուրկ

Մեկնաբանություններ