Պետք է մասնակցել ու հաղթել

Բոյկոտել Բաքու-2015-ը կամ Հայաստանի դրոշը բարձրացնել Բաքվում: Մեր հասարակության, քաղաքական ու մարզական ղեկավարությունների առջև հենց այս երկընտրանքն է հառնում, երբ քննարկվում է Բաքվում անցկացվելիք եվրոպական խաղերին մեր մարզիկների մասնակցության հարցը:

Հատկապես հայկական ուղղաթիռի խոցումից հետո այս հարցն ավելի զգայական հարթության մեջ է քննարկվում: Մարդիկ ասում են, որ գործ ունենք պետության հետ, որի համար ահաբեկչությունը պետական քաղաքականություն է, որը խրախուսում է քնած մարդու կացնահարումը, խոցում է անզեն ուղղաթիռը, հետո փորձում է սակարկության թեմա դարձնել նրանց դիակների տարհանման հարցը: Այս, ամենը, բնականաբար, ճիշտ է, ու ոչ մի խելամիտ մարդ չի կարող հակափաստարկ բերել, սակայն ի՞նչ ենք շահելու, եթե մեր մարզիկները չմասնակցեն Բաքվի խաղերին: Համոզված եղեք՝ ոչինչ, որովհետև մեր չմասնակցությունից այդ խաղերի մարզական նշանակությունը չի թերագնահատվի, չի ստվերվի այն քարոզչական PR-ը, որն իրականացնում է Ադրբեջանը, որևէ այլ երկիր չի զորակցի մեր բոյկոտին: Բոյկոտը արդյունավետ է, եթե դա զուգակցվում է ռացիոնալ այլընտրանքով: Այս պահին նման այլընտրանք չկա:
Ազատ ոճի ըմբշամարտի Եվրոպայի և աշխարհի չեմպիոն Դավիթ Սաֆարյանի կարծիքով՝ լավ կլիներ, եթե Հայաստանի հավաքականը մասնակցեր հաջորդ տարի Բաքվում անցկացվելիք եվրոպական խաղերին: Մեր մարզիկը կարծում է, որ պետք է մասնակցել ու հաղթել: Համաձայնեք՝ դա ավելի ուժեղ ու ազդեցիկ քայլ կլինի: Բաքվում պետք է բարձրանա հայկական եռագույնը, պետք է հնչի մեր ազգային օրհներգը: Այս տրամադրությունը պետք է գերիշխող լինի, իսկ բոյկոտի մասին զրույցներն ավելի շատ էմոցիոնալ հարթության մեջ են:
Էմոցիաները կարող են վաղն անցնել, բայց մեր մարզիկի հաղթանակը Բաքվում երկար, շատ երկար կհիշվի՝ ոգեկոչելով հազարավոր մեր հայրենակիցների:

Սուրեն ՍՈՒՐԵՆՅԱՆՑ

Հեղինակի նյութեր

• ՏԻՄ ընտրություններն ու Փաշինյանի ավտորիտար «ախորժակը»
• «Ժողովրդավարության» անունից՝ ընդդեմ ժողովրդավարության
• Փաշինյանի ռուսական «նահանջը». ռազմավարական շրջադա՞րձ, թե՞ ժամանակ շահելու մարտավարություն
• Երբ պատմության վերաշարադրումը դառնում է քաղաքական ալիբի
• Քաղաքական պատասխանատվության դեֆիցիտը. Ղազախստանի և Հայաստանի համեմատությունը
• Օխլոսի «արքան» պատերազմից հետո դարձավ կոլոբորանտ
• Ի՞նչն է Ուայթ-Քեյնին տարել Մայր Աթոռ
• Ինչո՞ւ է շտապում Ալիևը
• Ադրբեջանցի զինծառայողի «աննկատ զբոսանքը»՝ մինչև Շաքի
• «Արևմտյան Ադրբեջանի» օրակարգը տեղափոխվում է ՄԱԿ․ ո՞ւր է Փաշինյանի «անշրջելի խաղաղությունը»
• ԵԽԽՎ զեկույցը․ ապտակ՝ Փաշինյանի իշխանության լեգիտիմությանը
• Պատերազմ, որը կարող էր չլինել. ինչո՞ւ չեմ ներում Փաշինյանին
• TRIPP․ չփարատված մտահոգություններ
• Միակ «ճշմարտության» վտանգավոր ճանապարհը. Փաշինյանը սպանում է քաղաքականությունը
• Բա որ քո հետևից գոռան «նարկոշ» կամ «բառիգ» Արթուր
• ԿԲ նախագահի «ապոկալիպտիկ» սցենարը
• Ինչո՞ւ Բաքուն այլևս չի «խնայում» Փաշինյանին
• «Նժդեհի» միֆազերծումը
• Փաշինյանի հերթական մանիպուլյացիան. բացահայտում Բրյուսելից
• Բազմաթիվ հայրենասերների համար սեփական պետությունը դառնում է օտար ու բովանդակազուրկ

Մեկնաբանություններ