Իրան-Հայաստան երկաթուղու քաղաքական գինը

Տրանսպորտի և կապի նախարար Գագիկ Բեգլարյանի խոսքով, մի քանի ներդրողներ հետաքրքրված են Հայաստան-Իրան երկաթգծով: «Ազատության» հետ զրույցում Բեգլարյանն օրերս ասել է, որ իր տեղակալ Արթուր Առաքելյանի՝ վերջերս Թեհրան կատարած այցելության արդյունքում համաձայնագիր է ստորագրվել, ըստ որի՝ Հայաստանում երկաթգծի շինարարության մեկնարկից հետո, Իրանը պարտավորվել է 400 միլիոն դոլար հատկացնել մինչև Հայաստանի սահման երկաթուղի կառուցելու համար: Հայաստանի տարածքում այդ երկաթուղու շինարարությունը կարժենա մոտ 3 միլիարդ դոլար:

Իհարկե, այնպես չէ, որ մեր պաշտոնյաների թեկուզ հրապարակային հայտարարություններին պետք է շատ լուրջ վերաբերվենք, որովհետև Բեգլարյանի տեղակալը՝ նույն Արթուր Առաքելյանը, շաբաթներ առաջ նույն վստահությամբ հայտարարություն էր արել աբխազական երկաթուղու մասին, ինչը հերքվեցին վրաց պաշտոնյաներն ու չհաստատեցին ռուս պատասխանատուները:
Այնուամենայնիվ, եթե նախարարի ներկայացրածը մոտ է իրականությանը, ապա այդ երկաթգծի կառուցումը պետք է դառնա առաջնահերթություն մեր իշխանությունների համար, ընդ որում, խոսքը միայն նախագծի տնտեսական բաղկացուցչի մասին չէ: Այստեղ ամեն բան հասկանալի է, ու շատ էլ խելք պետք չէ՝ հասկանալու համար, թե ինչ կարևորություն ունի երկաթգիծը մի երկրի համար, որը երկու հարևանների կողմից ենթարկվում է շրջափակման:
Հայաստան-Իրան երկաթգիծն ունի նաև քաղաքական բաղկացուցիչ, եթե խնդիրը դիտարկում ենք Հայաստանի արտաքին քաղաքականության դիվերսիֆիկացիայի հրամայականի համատեքստում: Պակաս կարևոր չէ այն հանգամանքը, որ Իրան-Արևմուտք հարաբերությունների կարգավորման հեռանկարի պարագայում մեծանալու է Իրանի տարածաշրջանային դերակատարությունը, մեր ռեգիոնում ստեղծվելու է միանգամայն նոր իրավիճակ, որը կարող է բարենպաստ լինել Հայաստանի համար: Սակայն, նոր իրավիճակից օգտվելու համար, մեր իշխանություննրը պետք է կարողանան Մոսկվայից անկախ քաղաքականություն վարել, հատկապես՝ իրանական ուղղությամբ:

Սուրեն ՍՈՒՐԵՆՅԱՆՑ

Հեղինակի նյութեր

• ՏԻՄ ընտրություններն ու Փաշինյանի ավտորիտար «ախորժակը»
• «Ժողովրդավարության» անունից՝ ընդդեմ ժողովրդավարության
• Փաշինյանի ռուսական «նահանջը». ռազմավարական շրջադա՞րձ, թե՞ ժամանակ շահելու մարտավարություն
• Երբ պատմության վերաշարադրումը դառնում է քաղաքական ալիբի
• Քաղաքական պատասխանատվության դեֆիցիտը. Ղազախստանի և Հայաստանի համեմատությունը
• Օխլոսի «արքան» պատերազմից հետո դարձավ կոլոբորանտ
• Ի՞նչն է Ուայթ-Քեյնին տարել Մայր Աթոռ
• Ինչո՞ւ է շտապում Ալիևը
• Ադրբեջանցի զինծառայողի «աննկատ զբոսանքը»՝ մինչև Շաքի
• «Արևմտյան Ադրբեջանի» օրակարգը տեղափոխվում է ՄԱԿ․ ո՞ւր է Փաշինյանի «անշրջելի խաղաղությունը»
• ԵԽԽՎ զեկույցը․ ապտակ՝ Փաշինյանի իշխանության լեգիտիմությանը
• Պատերազմ, որը կարող էր չլինել. ինչո՞ւ չեմ ներում Փաշինյանին
• TRIPP․ չփարատված մտահոգություններ
• Միակ «ճշմարտության» վտանգավոր ճանապարհը. Փաշինյանը սպանում է քաղաքականությունը
• Բա որ քո հետևից գոռան «նարկոշ» կամ «բառիգ» Արթուր
• ԿԲ նախագահի «ապոկալիպտիկ» սցենարը
• Ինչո՞ւ Բաքուն այլևս չի «խնայում» Փաշինյանին
• «Նժդեհի» միֆազերծումը
• Փաշինյանի հերթական մանիպուլյացիան. բացահայտում Բրյուսելից
• Բազմաթիվ հայրենասերների համար սեփական պետությունը դառնում է օտար ու բովանդակազուրկ

Մեկնաբանություններ