«Խաղաղության համաձայնագրի տեքստի 80-90 տոկոսը, արտգործնախարարի՝ ինձ տրամադրած տեղեկություններով, արդեն համաձայնեցված է»,- Բաքվի վերահսկողությանն անցած Շուշիում հայտարարել է Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը։ Նա հավելել է, որ Հայաստանին ստիպել են տեքստից հեռացնել Արցախի վերաբերյալ դիրքորոշումն ու տերմինաբանությունը, ինչը ճանապարհ բացեց կարգավորման գործընթացի հետագա զարգացման համար։ Միևնույն ժամանակ, ըստ Ալիևի, «երկու հարց բաց է մնում»։                
 

Մեր դիվանագիտությո՞ւնն է անորակ, թե՞ մենք չունենք դաշնակիցներ

Մեր դիվանագիտությո՞ւնն է անորակ, թե՞ մենք չունենք դաշնակիցներ
24.01.2015 | 19:49

Երբ որևէ պետություն անդամակցում է ռազմական բլոկի, որոշակիորեն սահմանափակում է իր ինքնիշխանությունը՝ անվտանգության խնդիր լուծելու համար: Հայ-թուրքական չկարգավորված հարաբերությունները, հայ-ադրբեջանական հակամարտությունը մեր քաղաքական էլիտային դրդեցին, որ Հայաստանը դառնա ՀԱՊԿ-ի անդամ: Մեր իշխանության պաշտոնական տեսակետն այն է, որ այս կազմակերպությունը, որին անդամակցում են նաև Ռուսաստանը, Բելառուսը, Ղազախստանը, Ղրղզստանն ու Տաջիկստանը, մեր անվտանգության համակարգի կարևոր բաղկացուցիչ է: Տեսական մակարդակի վրա չեմ ուզում հիմա քննարկել, թե ինչքան է իրական թուրքական սպառնալիքը ու թե որքան գործուն կլինի ՀԱՊԿ-ի ներդրումն այդ սպառնալիքի չեզոքացման հարցում: Քննարկենք ավելի իրական ու թեժ հակամարտություն, որն է հայ-ադրբեջանականը, և տեսնենք՝ ի՞նչ դեր է խաղում նույն ՀԱՊԿ-ը, որը, ինչպես նշեցի, մեր իշխանության կողմից ներկայացվում է որպես մեր անվտանգության համակարգի կարևոր բաղկացուցիչ: Երբ ռազմական գործողությունները ծավալվում են Ղարաբաղում, մեր պաշտոնյաները ու նաև Մոսկվայի քաղաքական ու զինվորական ղեկավարությունը ակնարկում են, թե Ղարաբաղը դեյուրե Հայաստանի մաս չէ, ըստ այդմ՝ ՀԱՊԿ-ն այդ հարցում միջամտելու իրավական հիմք չունի: Փաստարկը, կարծես թե, տրամաբանական է. Արցախը ոչ միայն Հայաստանի մաս չէ, նույնիսկ նրա կողմից ճանաչված չէ ու Երևանին դժվար է լինելու ՀԱՊԿ-ի օրակարգ բերել հարց, որը վերաբերում է հենց Արցախում ծավալված ռազմական գործողություններին: Սակայն վերջին օրերին մենք ականատես եղանք ադրբեջանական ակտիվ ագրեսիայի՝ արդեն Հայաստանի սահմանին, Տավուշում, ու դարձյալ ՀԱՊԿ-ը լռում է, չնայած այս անգամ ոտնձգություն է կատարվել նրա անդամ երկրի սահմանների անվտանգության հանդեպ: Ոմանք կասեն՝ մենք չունենք ղեկավարություն, որն ադեկվատ արձագանքելու կարողություն ունի, չունենք դիվանագիտություն, որն աչքի է ընկնում նպատակասլաց ու արդյունավետ գործունեությամբ: Այս փաստարկին կհամաձայնեմ, որովհետև բազմաթիվ առիթներ եղել են դրանում համոզվելու համար: Այսինքն, չեմ էլ բացառում, որ, օրինակ, մեր ԱԳ նախարարը զբաղված է եղել Կոնգոյի պատվիրակությանն ընդունելու կարևոր առաքելությամբ ու ժամանակ չի ունեցել ՀԱՊԿ-ին դիմելու: Կարճ ասած՝ մեր դիվանագիտությամբ հիացած չեմ, բայց այս փաստարկը թերի եմ համարում ու ինձ թվում է, որ Հայաստանի ղեկավարությանն անգամ թույլ էլ չեն տալիս դիմել ՀԱՊԿ-ին կամ նրանից օգնություն ակնկալել: Եթե ուսումնասիրենք այս կազմակերպության կազմը, ապա շատ բան ակնհայտ կլինի, օրինակ, այն, որ դրա անդամները բնավ էլ մեր դաշնակիցները չեն: Ռուսաստանը թղթի վրա մեր ռազմավարական դաշնակիցն է, զենք է մատակարարում Ադրբեջանին, Ղազախստանը մեր երկրի հետ միասին ընդգրկված է մի քանի միության մեջ, բայց Ադրբեջանի շահերի հետևողական լոբբիստն է, Բելառուսի նախագահ Ալեքսանդր Լուկաշենկոն բազմիցս արտահայտել է իր համակրանքը Ադրբեջանի հանդեպ: Ըստ այդմ, ոչ կարգին դիվանագիտություն ունենք, ոչ էլ խելքը գլխին դաշնակիցներ, ու դրա գիտակցումը բերում է նրան, որ, դասական իմաստով, չունենք նաև ինքնիշխան երկիր, որն ինքնուրույն է իրականացնում իր քաղաքականոթյունն ու ազատ է դաշնակիցներ ընտրելու հարցում:


Սուրեն ՍՈՒՐԵՆՅԱՆՑ

Դիտվել է՝ 23573

Հեղինակի նյութեր

Մեկնաբանություններ