Հողը նրանն է, ով այն պահում է

Արցախի հանձնումը, ինչպես ՀՀ-ում, այնպես էլ Արցախում, եղել է բոլորի աչքի առաջ, օրը ցերեկով, հրապարակային:

Մնացածը լոլո է, ներկայացում, պաթոս, անձնական քաղաքական դիվիդենտ հավաքելու գործընթաց, կանխիկ փող յուրացնելու, վարկ ջրելու վիճակ և այլն:

Իրավիճակի արդարացման կամ արդյունավետ քայլ չանելը հիմնավորելու համար սկզբում ընտրվեց «իբր չեն հասկանում, ինչ է կատարվում»-ը, թե բա՝ սա տգետ է, չի հասկանում, ինչ է անում, հետո, երբ ընկալվեց, որ էդ թեզը ակնհայտ ծիծաղելի է դարձել, օրակարգը փոխեցին, թե բա՝ սա դավաճան է:

Հետո սկսվեց քննարկումը, թե հատկապես ո՞ր հարցերում է դավաճան, որ հարցում կոնկրետ ի՞նչ խտության ու մասշտաբի դավաճան է, ի՞նչ ծավալի, ի՞նչ շերտավորման:

Ապա սկսվեցին դավաճանի վրա գեղարվեստաթատերական բնորոշումներով հանրային ռեյտինգ հավաքելու պոետիկ տեքստերը, գրառումները, տեսանյութերը:

Հողը նրանն է, ով այն պահում է. ով չի պահում, նրա ձեռքից ամեն բան վերցնում են, սրբապղծում:

Ամեն բան շատ պարզ է ու ակնհայտ:

Ալեն Ղևոնդյան

Մեկնաբանություններ