Եվս մեկ կորսված ընտրարշավ

Հայաստանում քաղաքական դաշտ, դասական առումով, երբեք չի եղել: 90-ականների սկզբին իշխանության եկած համազգային շարժումը պառակտվեց, բայց դրա արդյունքում առաջացած կուսակցությունների պայքարը ոչ այնքան գաղափարական էր, որքան անտագոնիստական` միջանձնային հարաբերություններով պայմանավորված: 90-ականների կեսերին Լևոն Տեր-Պետրոսյանը փորձեց քայլեր անել քաղաքական դաշտի ձևավորման ուղղությամբ, բայց նրա իշխանությունն արդեն բարոյապես մաշված էր, ու այդ փորձերը ձախողվեցին:

Ժամանակակից աշխարհում քաղաքական ավանդական համակարգը, հիմնված «աջեր-ձախեր», «լիբերալ-պահպանողական» բաժանումների վրա, աստիճանաբար կորցնում է իր կենսունակությունը: Պատահական չէ, որ Դոնալդ Թրամփի հաղթանակն ԱՄՆ-ի նախագահական ընտրություններում համարվեց մարտահրավեր էլիտային: Սա միայն ամերիկյան միտում չէ,որովհետև Ֆրանսիայի նախագահական ընտրարշավի այս պահի առաջատարները` Մարին Լե Պենն ու Էմանուել Մակրոնը, չեն ներկայացնում այդ երկրի առաջատար, համակարգաստեղծ կուսակցություններից որևէ մեկը, ավելին` առաջարկում են քաղաքական ուժերին սահմանազատող իրենց բանաձևերը: Լե Պենի համար` այդ սահմանն անցնում է հայրենասերների ու գլոբալիստների, Մակրոնի համար` պահպանողականների ու առաջադիմականների միջև:

Հայաստանի խորհրդարանական ընտրությունները, որոնցում օրենսդրորեն բացառիկ դեր է վերապահված կուսակցություններին, չեն նպաստելու քաղաքական համակարգի ձևավորմանը: Լևոն Տեր-Պետրոսյանը ՀԱԿ-ը հռչակեց «խաղաղության» կուսակցություն՝ թերևս հուսալով քաղաքական համակարգի հակադիր բևեռում տեսնել «պատետազմի» կուսակցությունը: Սակայն, բանավեճերի փոխարեն, առաջին նախագահը լսեց միայն վիրավորանքներ ու լուտանքներ:

Սարգիս ԱՐԾՐՈՒՆԻ

Մեկնաբանություններ