Կառավարության նիստից հետո պատասխանելով լրագրողների հարցերին՝
Շավարշ Քոչարյանն ասել է, որ պետք է տարբերակել երկու բանակցությունները․ բանակցություններ վստահության մթնոլորտի ստեղծման ուղղությամբ, և բանակցություններ՝ հիմնախնդրի կարգավորման գործում առաջընթաց ապահովելու համար․ «Քանի դեռ չկա կողմերի միջև վստահություն, առաջընթաց անհնարին է: Եթե կրակում են, սադրում են, եթե ամեն օր սպառնում են ուժով, ո՞նց կարող է առաջընթաց լինել... Ակնհայտ է, որ այսօր չկա որևէ հող, որևէ դրական միտում, որը թույլ տա խոսել առաջընթացի մասին բանակցային գործընթացում»:
Հարցին, թե ունենք երաշխիք, որ ադրբեջանական կողմը բանակցելով ռազմական գործողություններ չի սկսի, Շավարշ Քոչարյանը պատասխանեց․ «Իհարկե չունենք: Ավելին` պետք է ասենք, որ Ադրբեջանի, ընդհանուր առմամբ բանակցային գործընթացի տեղում դոփելը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ ի սկզբանե Բաքուն ընտրել էր ուժային քաղաքականություն՝ ի պատասխան ինքնորոշման, և առայսօր այդ քաղաքականությունից չի հրաժարվում»:
Հարցին` երբ նախապայմանները կատարված չեն, որքանով է նպատակահարմար գնալ բանակցություններին, Շավարշ Քոչարյանն արձագանքեց․ «Երբ խոսքը վերաբերում է բանակցային գործընթացին, կա երկու հարթություն: Մի հարթությունը վերաբերում է ընդհանուր առմամբ նրան, որպեսզի չվերսկսվեն ռազմական գործողությունները: Դա նաև եռանախագահների առաքելությունն է: Մյուս հարթությունը՝ ապահովել առաջընթաց բանակցային գործընթացում: Էդ երկու հարթություններն իրար հետ սերտ կապված են: Եվ, հաշվի առնելով վերջին ապրիլյան պատերազմը, Ադրբեջանի հետևողական ուժային քաղաքականությունը, ակնհայտ է, որ եռանախագահները շեշտադրումը առաջին հերթին դնում են վստահության մթնոլորտի վրա: Եվ այդ տեսակետից բանակցություններ ասելով, մենք պետք է հստակ գիտակցենք, որովհետև շատ անգամ պատկերացումն այսպիսին է՝ գնում են կոնկրետ կարգավորման հարցում առաջընթաց արձանագրելու: Ցավոք սրտի, դա դեռևս այդպես չէ, և այսօր առաջնային խնդիրը վստահության մթնոլորտն է, որը իր հերթին նշանակում է, որ պետք է այդ սադրանքներին վերջ դրվի»: