Արարատ Միրզոյանը գիտի՞, որ…

Նոյեմբերի 13-ին, լրագրողների հետ զրույցի ժամանակ, ՀԱՊԿ քարտուղարի պաշտոնի մասին զրուցելիս, որպես արդարացում, առաջին փոխվարչապետի պաշտոնակատար Արարատ Միրզոյանը սրտնեղեց, ասելով, որ մարդիկ վերցնում են առանձին մի հարց, և շեշտում, թե դա չի հաջողվել: Միրզոյանն ասաց, որ դատելու համար հարկավոր է առնվազն տասը կետերով նայել ցուցանիշներին, նոր միայն եզրահանգումներ անել: Ավելին, մարդը հայտարարում է, թե ՀԱՊԿ-ի գործոնն ընդհանրապես կապ չունի Հայաստանի անվտանգության հետ (ակամա հիշեցի «Հարսնացու հյուսիսից» ֆիլմի հերոս Սերոբի` Երվանդին ասած խոսքերը. «Տո ալամեզոն, դու սեղան նստո՜ղ ես, կենաց ասո՜ղ ես»):

Արարատ Միրզոյանին արժե հիշեցնել, որ մենք պատերազմական վիճակում գտնվող երկրի քաղաքացիներ ենք, և ամենևին կապ չունի՝ հպա՞րտ, թե՞ չէ, վտանգն սպառնում է բոլորին՝ և՛ հպարտներին, և ո՛չ հպարտներին: Եվ հիմա, երբ երկրում ներքաղաքական իրավիճակը լարված է, կորցնել ՀԱՊԿ-ի քարտուղարի աթոռը, նշանակում է կորցնել քաղաքական լուրջ ամբիոն, որից հնչող հայտարարությունները կարող էին շահավետ լինել Հայաստանի համար: Ավելին, եթե հիշենք, թե հանուն ինչի է եղել այդ կորուստը, Արարատ Միրզոյանին ու իրեն քաղաքականապես տնկող-ջրողներին մնում է գլուխները կախել: Քանի որ Խաչատուրովը Հայաստան է կանչվել ոչ այնքան հարցաքննվելու, որքան վրեժխնդրության նպատակով, ոչ այնքան Մարտի 1-ի բացահայտումը մեկ քայլով առաջ տանելու, որքան դուխով կառավարություն երևալու նպատակով: Ծափահարություննե՞ր, ինչի՞ համար: Նրա համար, որ Հայաստանի Հանրապետությունը, ձերբակալելով ՀԱՊԿ-ի քարտուղարին, խնդիրնե՞ր ստեղծեց անդամ պետությունների հետ, թե՞ նրա, որ քարտուղարի պաշտոնը, որը մինչև 2020 թ. մայիսը հայկական կողմինն էր լինելու, կորսվեց: Բայց սա ամենը չէ: Հիմա այդ պաշտոնի նոր թեկնածուների մեջ ֆավորիտը Բելառուսի պատվիրակ Ստանիսլավ Ջասն է: Այն Բելառուսի, որի նախագահը հայտարարում է, թե Ադրբեջանի ասածներն իրենց համար սրբություն պես մի բան են: Ի դեպ, Ստանիսլավ Ջասը, այսպես ասած, շոկոլադե հարաբերությունների մեջ է Ադրբեջանի հետ: Հենց նրա միջնորդությամբ է կնքվել ադրբեջանա-բելառուսական ռազմական գործարքը, որի շրջանակներում Ադրբեջանն այս տարի ձեռք է բերել «Պոլոնեզ» ռեակտիվ համակարգը: Այս ամենը այս լարված ներքաղաքական իրավիճակում պե՞տք էր մեզ, արժե՞ր սեփական ամբիցիաներից ելնելով նման բան անել՝ թող Միրզոյանը խորհի:
Իսկ անդրադառնալով նրան, թե ամեն ինչ պետք է համակողմանիորեն դիտել, Արարատ Միրզոյանը վստա՞հ է, որ կդիմանա համակողմանի ճնշմանը:

Ասենք, առաջին փոխվարչապետի պաշտոնակատարը գիտի՞, որ այս տարվա հունվար-սեպտեմբեր ամիսներին Հայաստանում արտադրվել է 199500 տոննա հաց, նախորդ տարվա 204400 տոննայի փոխարեն: Ինչու՞ է այսպես, կարծեմ պնդում էին, որ ներգաղթ է, չէ՞, թե՞ ներգաղթողները հաց չեն օգտագործում, հնաբնակներն էլ, թավշյա հեղափոխությունն ընդունելով որպես հոգևոր սնունդ, հրաժարվել են հացից: Ի դեպ, հացի սպառումը կտրուկ նվազել է վերջին եռամսյակում:
Հաջորդիվ՝ Արարատ Միրզոյանը գիտի՞, որ բոլորովին վերջերս, իրենց կառավարության թեթև ձեռքով, կասկածի տակ է դրվել հայ-իրանական հարաբերությունների ու անցակետի լինել-չլինելու հարցը, իսկ հայ-իրանական սահմանի փակումն ինքնասպանություն կլինի Հայաստանի համար:

Կամ պարոն պաշտոնակատարը գիտի՞, որ հանցագործություններն ու ավտոպատահարները շատացել են, դարձյալ` առավելապես վերջին եռամսյակում:
Բավակա՞ ն է, թե՞ էլի թվարկեմ: Նշե՞մ, որ մեր մշակութային կյանքը քնած է, որովհետև մշակույթի նախարարը, «սելֆի» անելուց բացի, ուրիշ բան չգիտի: Տնտեսությունն էլ բարոյապես ու ֆիզիկապես «չի ցանկանում» հետ մնալ մշակույթից: Արարատ Միրզոյանը գիտի՞ այս ամենը: Եթե չգիտի, թող գնա ու սովորի, հասկանա, որ տասը չէ, հարյուր տասը կետի էլ նայենք, միևնույնն է, մորուք պահելով ու «հու-հու» վանկարկելով չեն ղեկավարում:

Գևորգ ԳՅՈՒԼՈՒՄՅԱՆ

Մեկնաբանություններ