Խաղաղութիւնը եւ հերոսութեան նոր ըմբռնումը

Հրաչ Երվանդը հայ հրապարակագրության ակնառու դեմքերից մեկն է։

Սույն հրապարակումը, որ տպագրվել է 1925 թ․, հատված է նրա հոդվածից։

Խաղաղասիրութիւնը մեղկութիւնն է, թուլամորթութիւնն ու երկչոտութիւնը՝ մարդկային բնաւորութեան մէջ։

Ռազմասիրութիւնը՝ ջլուտ կորովը, խիզախութիւնն ու քաջութիւնը՝ նոյն բնաւորութեան մէջ։
Խաղաղասիրութիւնը ստրկութիւնն է, ռազմասիրութիւնը՝ ըմբոստութիւնը։
Խաղաղասիրութիւնը նահանջն ու դասալքութիւնն է, մութ գոյներով ժուժկալ պատկեր մը, որ ոչինչ ունի ձգողական իր մէջ։ Ռազմասիրութիւնը աներկիւղ խոյանքն է, յառաջխաղացքը՝ ուռած կուրծքով, վառ գոյներու պատկերը, որ երևակայութիւնը կը գրգռէ, կը հափշտակէ ու կը գերէ։

Խաղաղասիրութիւնը իրաւունքին և պատիւին մահն է․ ռազմասիրութիւնը՝ իրաւունքին ու պատիւին կեանքը։
Խաղաղասիրութիւնը տկարին պատնէշն է, անոր ակամայ առաքինութիւնը․ ռազմասիրութիւնը՝ ուժին նիզակը և փառքը։

Պատրաստեց Խաչատուր Դադայանը

Հեղինակի նյութեր

• «Զվախճան մեծ բարերարի ազգիս»
• «Հոգին ալ ունի իւր պահանջները»
• «Հայկական կեանք»
• Ազնիվ արարք
• Կրթության նվիրյալը
• Հային խաբելու «արվեստը»
• Սգո քայլերգ
• Երկու ազգային բարերար և համեմատական դիտարկում
• Անպատիվ «Պատվո Լեգեոն»
• «Նրանք խորտակեցին էն հոյակապ տաճարը և մնացին դուրսը՝ իրենց ձեռքով արած աւերակների մէջ»
• Ադրբեջանական սադրանքին՝ ի պատասխան
• Ադրբեջանական սադրանքին՝ ի պատասխան
• Հաճելի լուր Ֆրանսիայից
• Թոշակս՝ ընդդեմ դրա
• Զորավար Անդրանիկից մինչև Պապիկյան, «Գարեգին Նժդեհից»՝ «Պատվո լեգեոն»
• Սրամիտ Հայրիկը
• Փղոսկրյա ավետարանը
• Չնքուշ
• «Նավթի իշխանը»
• Հայրիկն ու decolté-ները

Մեկնաբանություններ