Փողի ամենակուլ, մարդակործան ուժը. Ռուզաննա Պետրոսյան

Հաճախ եմ մտածում՝ ի՞նչ է պատերազմը, ինչո՞ւ է իբր «մարդասեր» ու «բարոյական» հասարակություններում այն անընդհատ շարունակվում: Մարդկության ողջ պատմության ընթացքում գովերգվում է խաղաղությունը, մարդուն կյանքից զրկելը համարվում է աններելի մեղք, բայց արի ու տես, որ թանկարժեք կոստյում-փողկապներով, պարբերաբար եկեղեցի ու մեհյան այցելող, «աստվածավախ» պարոնայք, շարունակաբար կոտորում են մարդկանց՝ նյութական շահի համար:

Պատերազմը քաղաքականության շարունակությունն է, քաղաքականությունը՝ հարուստներին ավելի հարստացնելու գործողությունների շղթան:
Ինչո՞ւ մարդը չի կշտանում...
Արվեստն ու գրականությունը սնում են մարդկանց վեհի, բարոյականի, գեղեցիկի գաղափարներով, ո՞ր պահին է սատանան թափանցում խելացի ու կրթված մարդկանց ուղեղ, (իսկ մեծ արյունահեղությունները միշտ լավ կրթություն ու դաստիարակություն ստացածներն են կազմակերպում, անկիրթը շատ-շատ մեկ-երկուսին դանակահարի), ո՞ր պահից է ճեղքվածքն առաջանում, երբ մեկը որոշում է հարյուրավորների կամ հազարավորների կյանքը զոհել՝ սեփական շահի, փառասիրություն համար:

Ցավոք, կարդացածս գրքերում չկա հարցիս պատասխանը, գուցե, չունևորներիս է անհասկանալի փողի ամենակուլ, մարդակործան ուժը, իսկ դրա համն առածներն Աստծու ստեղծած մարդուց վերածվել են սատանայական գազանի, որն արդեն ոչնչի առաջ կանգ չի առնի:
Տխուր է ու բարդ:

Մեկնաբանություններ