Յուրաքանչյուրը փորձում է մեղքը մյուսի վրա գցել

Դարձյալ նույն կուսակցական խառնակչությունն է․ յուրաքանչյուրը փորձում էայսօրվա վիճակի մեղքը մյուսի վրա գցել։ Գերիշխող մտայնությունը ամեն ինչ 1998-ի հեղաշրջման հետ կապելն է, որից հետո, ի դեպ, տասը տարի Հայաստանում կայուն խաղաղություն էր տիրում։

Միակ խաղաղ տասնամյակը։ Այդ մարդկանց ուզում եմ հարցնել՝ մեր անկախ հանրապետության պատմությունը 98-ի՞ց է սկսվում, թե՞ 91-ից, երբ Հայաստանի անկախության հանրաքվեին թույլ չտվեցին մասնակցել դեռևս 1989-ին ՀԽՍՀ-ին միավորված ԼՂԻՄ-ի հայությանը։ Եվ, այո, մեղավոր են, բացառությամբ մի քանի մտավորական քաղաքական գործիչների, բոլոր այն ժամանակվա քաղաքական ուժերը՝ ՀՇՇ-ի գլխավորությամբ։Հանցանքը նոր հանցանքներ է ծնում, և այդպես էլ եղավ․ եղավ 94-ի զինադադարը, երբ ստորագրվեց մի փաստաթուղթ, որով այսօրվա խաղաղություն-պարտության հիմքը դրվեց։

Ընդհանրապես, խաղաղությունից կարող են խոսել միայն հզոր պետությունները, թույլ պետությունները խոսում են պարտությունից։ Պատահական չէ, որ արդեն 95-ի Սահմնադարությունը կապ չունի Անկախության հռչակագրի հետ։ Պատկերացնու՞մ եք՝ դա ինչ է նշանակում։ Դա նշանակում է՝ անիրավական պետություն ենք հիմնադրել։

Կարինե Հակոբյան

Մեկնաբանություններ