«ՈՒր գնում եմ, Հայաստանը հետս է» (հատված գրքից)

Երևանում բարձրահարկ շենքեր շատ կան:

Կառուցվում են, բայց նրանցից ո՛չ մեկը չի ծածկում Բիբլիական լեռան վեհաշուք դեմքը:

ԿԱՐՈՏԸ ծածկել կլինի՞...

ԱՐԱՐԱՏԸ մեր ԿԱՐՈՏԻ հուշարձանն է, և մենք նրա հետ զրուցում ենք կարոտած աչքերով, զրուցում ենք այն կողմում բանտված մեր կալանավորի հետ:

Այդ օրը Խոր Վիրապ գնալիս հեռադիտակ էինք տարել: Վալերին զարմացավ.

-Երբ այդքան մոտ է ԼԵՌԸ, էլ ինչու՞ ենք հեռաղիտակ վերցնում:

Հեռուն դիտելու համար չէինք վերցրել, այլ ավելի մոտեցնելու մեր ՀԱՐԱԶԱՏԻՆ, մեր ԲԱՆՏԱՐԿՅԱԼԻՆ ձեռքով դիպչելու խաբկանքն զգալու համար էինք հեռադիտակը տանում:

ԱՐԱՐԱՏԻ գագաթին ճերմակը շատացել էր:

Ծերանում էր ԱՐԱՐԱՏԸ:

Խոր Վիրապի բարձունքից իջնում էինք տեսակցությունն ավարտած այցելուների պես՝ լուռ, մտասույզ:

Աշնանային օրը դեպի մայրամուտ էր թեքվել; ԱնԱՐԱՐԱՏ Արարատյան դաշտավայրին նախշուն գլխաշորի պես փռվել էր աշունը, իսկ հեռվում ճերմակածուփ ԱՐԱՐԱՏՆ էր կարոտից մխում:

Սպարտակ ՂԱՐԱԲԱՂՑՅԱՆ

Մեկնաբանություններ