Անմարմին դիմակների մեջ

Որքան շատ բան ես իմացա`

այնքան քիչ եմ էլ հասկանում,

ցավագա՜ր էլ չիմաստնացա

ու էլ ոչինչ...չեմ ցանկանում։

Տարիքի հետ երգս անցավ

ու կեծ մրմուռ մնաց շուրթիս,

խելքս առած աշնանացավ

հրկեզ արևն այրամուտիս։

Թե գա՞վն էր ծակ` կրծքիս թափվեց

բախտիս մաճառ գինին կարմիր,

անարձագանք ա՛խս մարեց

դիմակների մեջ անմարմին:

Եվ գուշակն էլ հմայագիր

ահո՜վ շրջվեց .- Գալիք չունի'

ավարային հարճ երկիրդ`

պոետներով հեգ անտունի ։

Աշոտ ՄԻՐԶՈՅԱՆ

Մեկնաբանություններ