1877-78 թթ. ռուս-թուրքական պատերազմի արդյունքում Բուլղարիան փաստացի անկախություն ստացավ Օսմանյան Թուրքիայից:
1908-ին հռչակվեց թագավորություն:
Մինչ այդ, 1886 թ., օգտվելով Թուրքիայի ներքին ճգնաժամից և խախտելով Բեռլինի տրակտատը, զավթեց Արևելյան Ռոմելիան, որն ուներ ինքնավարություն Թուրքիայի կազմում: Կարծես թե շնորհակալ պիտի լինեին բուլղարացիք ռուսներին՝ իրենց ազատագրման, փրկության և պետականության համար, բա՞յց…
Դրանց շնորհակալությունը արտահայտվեց ռուս կայսր Ալեքսանդր Երկրորդի արձանով:
Բայց Առաջին և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմների ժամանակ Բուլղարիան հակառակ ճամբարում էր, թեպետ պատերազմ չհայտարարեց ԽՍՀՄ-ին:
Այժմ՝ ՆԱՏՕ անդամ է, հակառուսականության հաղորդիչ և կիսահաղորդիչ:
Իսկ երեկ արգելել էր Սերգել Լավրովի ինքնաթիռի մուտքն իր օդային տարածք, քանի որ Մարիա Զախարովան էլ կար այդ օդանավում, որը, իբր, սանկցիաների տակ է: Սա, անշուշտ, գժություն է և 1944-ի Չիկագոյի կոնվենցիայի խախտում. օդային տարածքը չի համարվում պետության տարածք, թույլտվությունը տալիս են ինքնաթիռին, ոչ թե ուղևորերին: Բայց ամերիկյան վասալի համար դա նշանակություն ունի՞, որոշ վասալներ փորձում են այնպես ծառայել վերադասին, որ կորցնում են անգամ ողջամտության և նամուսի վերջին կաթիլները:
Ի՞նչ ասենք:
Սերգեյ Լավրովը, ի վերջո, իր հետ տարավ Մարիա Զախարովային Հյուսիսային Մակեդոնիա ավելի մեղսունակ երկրների՝ Թուրքիայի և Հունաստանի օդային տարածքով: Բայց տհաճ զգացումը մնաց:
Էլ ի՞նչ անեն բուլղարացիք, որ լիարժեք, լիակատար և վերջնական երախտապարտություն հայտնեն ռուսներին: Թվում է, թե էլ բան չմնաց, բայց կա՝ Ալեքսանդր Երկրորդի արձանը դեռ տեղում է, և Բուլղարիայում լուրջ քննարկումներ են ընթանում արևմտական շրջաններում այն վերացնելու ուղղությամբ:
Դե, չեն կարող ամերիկյան վասալ երկրում համակերպվել ռուս արքայի արձանի հետ, մանավանդ՝ Բուլղարիայի պառլամենտի դիմաց, էլ չեմ խոսում այն մասն, որ արձանի ներքևում գրված է. «ЦАРЮ ОСВОБОДИТЕЛЮ ПРИЗНАТЕЛЬНАЯ БОЛГАРИЯ»: Հուսանք, բուլղարացիք այդ մոնումենտի վերջն էլ կտան՝ և վերջ, և այդ օրվանից նրանց այլևս դժվար կլինի մարդ, ազգ կամ ժողովուրդ համարել…
Արտյոմ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ