Չտրտնջանք

Երբ տրտնջում ենք, բամբասում, անտեղի բողոքում, նվնվում ու հայհոյում, դրանք բարձրանում են երկինք, դառնում սև ամպեր և, որպես անեծք, հետ գալիս ու կարկուտի պես թափվում մեր գլխին։

Բայց երբ փա՜ռք ենք տալիս Աստծուն, գո՛հ մնում կյանքից և ուրախանո՛ւմ...

Այդ ժամանակ էլ մեր խոսքերը կրկին բարձրանում են երկինք, կուտակվում ու դառնում են ամպեր, բայց այս անգամ՝ օրհնաբեր, և առատ մանանայի պես՝ որպես օրհնություններ, կրկի՛ն ու կրկին թափվու՛մ մեր գլխին անհատապես ու՝ ընդհանրապես:

Սահակ ՍՐԲԱԶԱՆ

Մեկնաբանություններ